
ساعت از دو گذشته و هنوز خوابم نبرده، حتی اون جوشونده ای که قرار بود منو مثل یه خرس بخوابونه، هیچ تاثیری نداشت. ظهر رفته بودم عطاری دوستم، کلی براش روضه خوندم، اونم چشمامو با دقت نگاه کرد و گفت همش مال معدته، باید گرمش کنی تا حالت خوب بشه.
بهش گفتم زانوهام مثل یه پیرمرد 100 ساله درد می کنه، گفت اونم مال معدته، خلاصه کلی دارو و شربت گیاهی بهم داد، بهش گفتم یه چیزی هم بده تا انگیزه بگیرم برای ادامه زندگی، مردم بس که افسردگی کشیدم، گفت اینارو بخور تا خونت تصفیه بشه، بعد بیا برای اونم یکاریش می کنم،
ساعت داره به سه نزدیک میشه و هنوز این داروهه اثر نکرده، از بس به صفحه روشن گوشیم تو تاریکی نگاه کردم، چشام خشک شد، لامپو روشن می کنم و چند تا قطره میریزم داخلشون تا دردشون کمتر بشه
با خودم میگم اگه من تو اتاقم بمیرم، چند روز بعد می فهمن که مردم ! آخه کسی هم نیست مثلا هر روز باهاش در تماس باشم و یهو نگران بشه بگه این چرا جواب نمیده بعد مثل تو فیلما بیاد در اتاقمو بشکونه و بدن نیمه جونمو برسونه بیمارستان و من یهو چشمامو باز کنم بگم من کجا هستم؟
بعدشم پرستاره با تعجب بگه عه بالاخره به هوش اومدی؟ اینجا بیمارستانه و تو شیش ماهه تو کما بودی!
هرچند اینا فقط تو فیلماست و تو واقعیت کسی برام تره هم خورد نمیکنه ! پس بهتره زنده بمونم و بی خودی فکرای چرند به ذهنم راه ندم
ای وای ساعت از چهار هم گذشت، پس کی قراره بخوابم ؟ خدایا منو شفا بده تا حداقل از بقیه جوونیم بتونم استفاده کنم، یه چوب جادویی هم بهم بدی خوبه، باهاش میشی کلی کار کرد.
ساعت پنجه، بهتره اصلا قید خوابو بزنم...
1400
یه نوشته نسبتا قدیمی
علی دادخواه