
از خانه بیرون نمیروم. به کسی زنگ نمیزنم و کسی هم نیست که بخواهد جویای احوالم باشد. این را به فال نیک میگیریم، زیرا از آدمها گریزانم و داشتن رابطه با آنها را نمیپسندم. هرچند که تنهایی مثل یکی از اعضای بدن، همیشه همراه من است، چه در جمع باشم و چه کسی همراهم نباشد.
فکر میکنم دورهی من در حال گذر است، نه اینکه شخصیت مهم و معروفی باشم اما هر انسانی در دورهی شباب ممکن است خود را سعادتمند ببیند و آرزوهایی در سر بپروراند و مهمتر از همه، سوخت این حرارت تنها یک چیز است که آن را امید مینامند.
شاید من اشتباهی عاشق شده بودم، شاید نباید کسی را دوست میداشتم و از اول این اشتباه من بود که اجازه داده و راه ورود به خویشتن را به دیگران باز گذاشته بودم. حال میبایست درد ورود بیگانگان را تحمل کرد. کشوری که سقوط میکند را هیچ راه نجاتی نیست گو اینکه فقط باید نظاره کرد و دید که چگونه شعلههای نفرت به آسمان قد میکشند.
من چون سربازی میمانم که از معرکه جنگ گریخته است، خسته و شکست خورده، با بدنی مجروح، میخواهد که به خانه برگردد اما دریغا که دیگر هیچ آغوشی برای او وجود ندارد و وطنش ویران شده است.
به کتابها و خواب طولانی پناه میبرم. این دو مخدر ارزانترین کالای این روزگار غریباند و هیچ چیز به جز این، نمیتواند حواسم را از زندگی پرت کند.
پاییز را بر خود حرام کردهام به جای آنکه هر لحظهاش را زندگی کنم، در پوچی لحظههای بعد از غروب آفتاب، فرو میروم بعد چیزی جز حسرت برایم باقی نمیماند. از خود میپرسم آیا این آخرین پاییز تنهایی من است یا آخرین پاییز زندگیام؟ بعد با لبخندی تمسخر آمیز پاسخ میدهم که چه فرقی دارد، مگر در تمام عمر تو چه اتفاق هیجان انگیزی رخ داده است که حالا به آخرینها میاندیشی، بگذار هر چه هست تمام شود، اصلا گور پدر دنیا و این زندگی، انگار زیر خاک راحتتر میتوان به ابدیت پیوست و سینه را از هر چه دلبستگی دنیایی زدود، جهانی که جز رج و محنت، چیزی در چنته برای ما نداشت.
شبها تا پاسی از نیمه شب بیدار میمانم و در تاریکی به صفحهی روشن گوشی زل میزنم. میدانم وقتم را تباه میکنم و این کار جز اینکه حواسم را کمی از روزمرگی زندگی پرت کند، سود دیگری ندارد. اما پشیمان هم نیستم، چون قبل از اینکه چراغها را خاموش کنم، و از اولین ساعت روز، بیشتر وقتم را به مطالعه اختصاص دادهام. در شرایطی که جیب آدم خالی است، انگار فکر آدم هم تهی میشود و هیچ ایدهای برای سرگرم کردن خود پیدا نمیکند تا خستگی این بطالت عمر را از تن به در کند، پس ساده ترین کار، پناه بردن به ابتذال در اینترنت است، جایی که همه در حال نشان دادن این هستند که خوشبختند یا اینکه واقعا همینطور است و من تعجب میکنم که چرا چشمانم را خرج دیدن این حجم از بیهودگی میکنم، البته شاید این کار بازتابی از درون من است، این آیینهای تمام قد برای دیدن و به تصویر کشیدن پلشتی درون من میباشد.
فکر میکنم اگر هر آدمی میتوانست خودش را در بازتاب چشمان کسی که او را عاشقانه دوست دارد، نگاه کند، بهتر میتوانست خود را ببیند و به عمق وجود خویش دست یابد و این بازتاب کلیدی بود بر قفلهایی که زندگی بر هویت ما در طول زمان زده است. اما امان از روزی که تنها گمشدهی زندگی ما همین عشق باشد، حال تا وقتی که زنده هستیم، خواهیم سوخت چون شمعی که آرام آرام آب میشود و رو به خاموشی میرود. این امید که روزی کسی بیاید و نوری که در قلب ما خاموش شده است را دوباره روشن کند، سالهاست که در من وجود ندارد. مدتهاست که من به زیستن در تاریکی عادت کردهام و دیگر برق چشمانم خاموش شده است.
صبحها اشتیاقی برای سحرخیزی ندارم، عمری گذشته است و من از بیدار شدنهای صبح زود هیچ کامروا نشدهام. خیلی قبلترها، وقتی که جوان بودم، هر روز را چون یک معجزه میدیدم اینگونه انگار هر سپیده دم برایم ارمغانی داشت. ولی حال انگار به پاییز عمر نزدیکترم، همه چیز رنگ خزان به خود گرفته است و دیگر آن مرغ آمین سالهاست از شاخهسار این باغ آفتزده، پر کشیده است.
میخواهم به زندگی، به زنده ماندن چنگ بیاندازم، لبخندهای زورکی، خندههای دروغکی، همه از روی اجبار، برای اینکه نشان بدهم که زندگی را دوست دارم اما هیچ گاه این طور نبوده است و فقط تلاش میکردم تا خود را مقابل دیدگان دیگران، امیدوار و فاقد درد نشان دهم ولی دیگر نمیتوانم این نقش را خوب بازی کنم، چنان در این باتلاق بیهودهگی فرو رفتهام که نفسهایم به شماره افتادهاند و چه حیف که دیگر فرصتی برای کمک گرفتن از دیگران وجود ندارد، هرچند اگر فرصتی هم میبود، باز هیچ کس را نداشتم تا دست خود را به سمت او دراز کنم. و اینجاست که انگار تقدیرم را برای تنهایی نوشتهاند و هیچ گریزی از آن نیست.
نمیدانم تا کی میتوانم دوام بیاورم، گاهی به همهی موجودات زندهی عالم حسودیم میشود، انگار هر کس درست سرجای خودش قرار گرفته است، مانند یک صفحهی شطرنج، سرباز، وزیر و پادشاه، کار خود را دقیق و به موقع انجام میدهند. اما من، انگار یک جای کار میلنگد، در ماشینی که چرخ روزگار را میچرخاند، من یک قطعهی اضافی هستم یا اینکه تاریخ مصرفم تمام شده است، نمیدانم، هر کاری که انجام میدهم تا شاید جایگاه خود را در صفحهی روزگار پیدا کنم باز به بنبست میرسم.
کاش دنیا دکمهی خروجی هم داشت، کاش میشد از این بازی تکراری انصراف داد و به مرحلهی دیگری رفت یا به یک باره ناپدید شد، انگار که اصلا هیچ وقت وجود نداشتهایم و این نبودن و ناپدید شدن واقعا مفید خواهد بود به این علت که زمین از وجود آدمهای بلاتکلیف خالی میشد، نفس میکشید و در عوض خون تازهای به رگهای خشکیدهی اجتماع تزریق میشد.
اما میدانم که باید خود به دنبال درب خروج بگردم همان طور که در کودکی همیشه احساس میکردم یکی از دربهای خانهی همسایه به سمت سرزمینی جادویی و دشتی پر از گل و درخت باز میشود. آری، راه بیرون رفت از مصیبتها را باید پیدا کرد و پا به آن سرزمین جادویی گذاشت.
۱۹ مهر ۱۴۰۴