
ساعت 11 شب انگار انرژی به نوک انگشتانم برمی گردد و ذهن پریشانم مشتاق می شود که چند کلمه ای را روی صفحه سفید، نشخوار کند.
زندگی من همیشه به خودم مربوط بوده است، حتی زمانی که بدون اجازه مادر، مرتکب اشتباهی شده ام و آن حس استقلال طلبی من بود که می خواست خودی را نشان دهد و وقتی مادرم با شیلنگ آب به سراغم آمد تا من را تنبیه کند، از خانه فرار کردم تا نشان بدهم قرار نیست همیشه حرف، حرف او باشد.
حالا سال ها گذشته است و آن پسربچه تبدیل به مردی شده است با هزاران راز نهفته در سینه، که کسی جز خود او آن ها را درک نمی کند.
یک سیگار همیشه پشت کتاب های کتابخانه است برای روزهایی که کلافه ام، بخصوص انتهای شب که تنهایی گلویم را بدجوری فشار می دهد.
توتون سیگار خشک شده و کاغذ دورش چروکیده است. هربار می گذارمش گوشه ی لبم و با دست دیگرم یک آتش خیالی را به آن نزدیک می کنم و در ادامه با آن دودهای که انگار از اعماق سینه ام بیرون می آید، خودم را از تمام سنگینی روزگار خالی می کنم.
حالم که کمی جا آمد، دوباره سیگار کهنه را می گذارم پشت کتاب های کتابخانه و می روم ساعت را کوک میکنم برای 5 صبح اما وقتی چشم هایم را باز می کنم ساعت از 9 گذشته و انگار باز هم دوباره خواب مانده ام.
قفسه کتاب ها همیشه بهترین جا برای پنهان کردن رازهایم بوده است، چون هیچ کس به آنجا شک نمی کند.
اسرار من پشت کتاب های کتابخانه نهفته است.
داستان کوتاه
فروردین 99
علی دادخواه