
۱
چیزی به چهل سالگی نمانده است، دو تا سه سال و این اتفاق را هرگز متوجه نبودهام، اینکه زمان به سرعت نور گذشت و حالا من قسمت بزرگی از عمر مفید خود را پشت سر گذاشتهام.
۲
وقتی به گذشته فکر میکنم آن را بسیار گنگ و مبهم میبینم، یک سرگردانی و سرگشتگی، انگار در آن سالها اصلاً حضور نداشتهام، مثل پرشی از گذشته به زمان اکنون.
۳
این سوال را بارها از خودم میپرسم که چرا من کاری انجام ندادهام، چرا چیزی نیاموخته و اصلا در این سالها به چه کاری مشغول بودهام؟
انگار در خوابی مصنوعی به سر میبردم، روزها، ماهها و سالها میگذرند و من متوجه گذر آنها نیستم و از زندگی چیزی نصیب من نمیشود.
۴
نگران آینده هستم البته همیشه این طور بوده است. برای چیزی نگران هستم که هیچ وقت اتفاق نیوفتاده و من هیچ وقت نتوانستهام از آن رها شوم.
۵
جملات و داستان های انگیزشی دیگر در من اثر نمیکنند. مثل یک بیماری هستم که دکترها جوابش کردهاند و تجویز داروها برای او بیشتر نمایشی است تا اینکه بخواهد درمانش کند. در این شرایط که هیچ راه و روشی موثر نیست، ادامه دادن بسی دشوار است، اینکه میدانیم امیدی به فردا نیست ولی همچنان باید به زندگی ادامه بدهیم بی آنکه طلوعی در پیش رو باشد.
۶
دنیا جایی برای پیرمردها نیست این را خیلی دیر فهمیدم. هر سال که میگذرد، ارزش انسان در بازار کار کمتر میشود. پایههای اقتصاد یک جامعه روی شانههای نیروی کار جوان استوار شده است.
حال که به چهل سالگی نزدیک میشوم، این مهم را با عمق بیشتری درک میکنم.
۷
یکی از تفریحات من پرسه زدن در آگهیهای استخدام است. این کار به من کمک میکند که معیارهای خودم را با توجه به نیاز بازار بسنجم. اینکه عدد سن من تا چند سال دیگر میتواند مورد نیاز بازار کار باشد. که البته میبینم که در لبهی مرز باریکی بین جوانی و میانسالی قرار گرفتهام و بازار تمایل زیادی به افراد بالای ۳۰ سال ندارد.
۸
البته اگر مهارتی بلد بودم خوب بود و تا سنین بالاتری میشد به نیاز بازار پاسخ داد. اما من در آشوب خانواده هیچ گاه نتواستم علایق خود را کشف کنم یا اینکه تمرکزی برای آموختن مهارت داشته باشم. حتی اکنون که سالهاست تحت درمان هستم باز هیچ آتشی در وجودم شعلهور نیست تا برای بقا بجنگم.
۹
باید پذیرفت که چون کالایی میمانم که به تاریخ انقضای خود نزدیک میشود یا شاید هم از آن گذشته است.
۱۰
حالا مدتی است که حرفهایم تکراری شده است و از چیزهایی حرف میزنم که ارزش خواندن هم ندارند. اما چارهای نیست، باید حرف زد و شاید صحبت برای کسانی که تو را نمیشناسند، کمی اثر این یکنواختی و بیهودگی را کم کند.
۱۱
آری، دنیا جایی برای پیرمردان ندارد و این خیلی بیرحمانه است. ما همان نسلی هستیم که انقلاب به آن نیاز داشت. یک حکومت استبدادی همیشه نیاز به خون تازه دارد و وقتی که نسلی پیر میشود، به راحتی آن را دور میاندازد و شروع به تبلیغ برای فرزندآوری میکند بی آنکه زیر ساختی برای نسل جدید تدارک دیده باشد، بی آنکه برای همان نسل گذشته احترام و ارزشی قائل شده باشد.
۱۲
خستهتر از آنم که راه جدیدی را پیش بگیرم و از طرفی نگرانی از آینده یک لحظه رهایم نمیکند. خیلی سعی کردهام به یک نیروی ماورائی ایمان بیاورم و خودم را به آن نیروی برتر بسپارم ولی هربار شکست خوردهام. انگار دیگر هیچ خداوندی قادر نیست که گرهای از مشکلاتم را باز کند. به قول دوستی که میگفت فقط سعی کن همین امروز را زنده بمانی اما همین کار هم گاهی شدنی نیست.
۱۳
همین برون ریزیها مثل یک مُسکن قوی عمل میکند، همین که از همه چیز حرف بزنم، همین که انتظار ندارم کسی حرفهایم را بشنود. وقتی گوش شنوایی نیست، باید نوشت، آنقدر نوشت که دیگر هیچ چیز درونم باقی نماند هرچند که عمق سیاهی زیاد است.
۱۴
باید اعتراف کنم که از پیری میترسم، اینکه وارد بخشی از عمر خود شوید که دیگر مثل گذشته برای شما جذاب نیست. دیگر در چشم دیگران هم جذابیتی نداری و این من را میترساند. البته میدانم که آدمی باید از درون غنی باشد تا ظاهر خود، اما آیا همه این ظرفیت را دارند که درون خود را با ظاهر خود مقایسه نکنند؟ این که من از پیر شدن میترسم خود دلیل واضحی است که هنوز باید درسهای زیادی را یاد بگیرم.
۲۹ شهریور ۱۴۰۴