
صدای کلماتم را از داخل اتاقم می شنوید، شاید اگر این نوشتن در فضای غیر واقعی نبود، هیچکس نمی دانست پسری با موهای بور، در گوشه ای خاموش، قلبش می تپد برای بودن در میان آدم ها، صداها، خندیدن ها، شادی ها و هیاهویی از جنس زندگی.
اما فکر می کنم دکمه تکرار زندگی ام گیر کرده و روزها و روزگار، شدیدا تکراری شده اند. کافیست هر روز از من فیلم بگیرید و روی دور تند آن را نگاه کنید، صبح یک لیوان شیر، ساعت چهارده یا شاید هم پانزده، ناهار و در آخر هم شام و فردا صبح شروع یک روز تکراری دیگر.
دلم خوش است که اینجا بدون خجالت می توانم آنچه را که می خواهم راحت بنویسم و روی تابلویی بگذارم تا خوانده شود، چیزی شبیه همان هایی که روی برد راهروی دانشگاه می زدند تا توجه همه را به خود جلب کند.
امشب بخت با من یار بود و کمی حس نوشتن به نوک انگشتانم رسید و می توانم بعد مدت ها، صدای کیبورد لب تابم را بشنوم.
راستی اگر فردا در خیابان از کنار شما عبور کنم، آیا من را خواهید شناخت ؟ آیا آنجا هم کسی برای لحظه ای می ایستد تا به حرف هایم گوش کند و در آخر نظرش را به صورت شفاهی به من بگوید ؟
چقدر در واقعیت ساکت هستم !
آری به راحتی نمی شود گوش شنوایی پیدا کرد، اما انگار چشم ها راحت تر می توانند آنچه را که در اعماق وجودت می گذرد، مشاهده کنند.
چشم هایتان را دوست دارم و از آن ها برای خواندم تشکر می کنم.
دلم یک خیابان پر از باران می خواهد.
29 فروردین 1400
علی دادخواه