
دلم چای می خواهد، نه از آن ها که هر روز در تنهایی خود، در قوری چینی ترک خورده خانه، دم می کنم و با دلی تنگ در گوشه ای می نشینم و با یک دنیا خاطره از تو، آن را می نوشم، من از آن چای های نذری می خواهم که هرسال ماه محرم، خیابان ملک الشعرای بهار، در آن استکان های کمر باریک و یک نعلبکی کوچک، باهم می خوردیم و این افتتاحیه محرم و شبگردی های من و تو بود.
آری امسال هیچ کدام نیستند، نه تو هستی و نه هیچ ایستگاه صلواتی که یک استکان چای به من بدهد ، بلکه شاید بتوانم گلوی خشکیده از ناله های شبانه ام را کمی تر کنم.
بگو کجایی، من که هستم، در همین صحن ملکوتی و در مناجات شبانگاهی ام ، برای سلامتی ات، دعا می کنم و سلام تو را هم می رسانم به تمام خیابان ها و همه آن ایستگاه های صلواتی که دیگر نیستند.
پ.ن : این نوشته موقت می باشد.
2 شهریور 1399
علی دادخواه