
زندگی درست از جایی سخت میشه که دقیقا نمیدونی برای چی داری نفس می کشی و صبح چرا باید با صدای زنگ، ساعت 6 صبح بیدار بشی و مقدار مشخصی کافئین به خونت وارد کنی تا خواب از سرت بپره.
درست شبیه درس خوندنه، تا موقعی پیش میره که هنوز فصل های آسون رو داری می خونی و بعد از چند هفته که نزدیک امتحانات میشه، معلم شروع می کنه به تدریس مباحثی که انگار از یه منظومه ی دیگه آمدن و توسط آدم فضایی ها نوشته شدن و تو هرچقدر هم که تلاش کنی، نمی تونی درک کنی دقیقا جواب مساله ها چی می شه ؟
نهایتا این میشه که قبول نمیشی ولی راهکار داره، این شانسو داری که دوباره امتحان بدی و یا اصلا قید مدرسه و دانشگاه رو می زنی و میری دنبال چیزی که برات مثل روز روشنه و نیاز نیست فسفرهای نازنین مغزتو الکی و بی جهت برای یه مشت فرمول بی ارزش ریاضی و شیمی بسوزونی.
اما برای زندگی کردن باید چیکار کرد وقتی دقیقا نمی دونی چی می خوای و اون از تو چی می خواد ؟ هیچ راه میون بری هم نیست، یعنی نه امکان داره دوباره امتحان بدی و نه می تونی بگی نمی خوام ادامه بدم !
الان داشتم به یه سمینار صوتی گوش می دادم که می گفت باید دقیقا مشخص کنی از زندگی چی می خوای و بعد همه چیز برات درست می شه، خب نمیشه برعکس این داستان برات اتفاق بیوفته، مثلا چند تا غذای مختلف برات بیارن و تو تستشون کنی و نهایت اونی که برات خوشمزه تره رو انتخاب کنی ؟
من نمیدونم دقیقا چی می خوام، برای من آیا راه حلی وجود داره ؟ آیا میشه همینطوری الله بختگی زندگی کرد بدون اینکه هدف مشخصی داشت ؟ البته شاید همین که فقط بخوای زندگی کنی و نفس بکشی خودش یه جور هدف بزرگی باشه اونم تو دنیایی که عده ای تمایل ندارن ادامش بدن و هر از چند گاهی می بینیم که یکی خودشو از دنیا حذف کرده اونم بدون هیچ دلیل موجهی !
15تیر1400
علی دادخواه
پ ن 1/4: احساس می کنم از روزهای اوج خودم فاصله گرفتم و کیفیت نوشته هام اومده پایین، اما سعی می کنم اینقدر بنویسم که دوباره به اوج برسم :)) یکی نیست بهم بگه مگه روزای اوجی هم داشتی :))
پ ن : ممنون که منو تحمل می کنید :))