
می توانستی نروی، چیزی که در این دنیا زیاد پیدا می شود، بهانه است آن هم از نوع بنی اسرائیلی، اما خب تو هم دلایل خودت را داشتی و من نمی خواستم مجبورت کنم که به زور بمانی که حتی اگر اجبارت هم می کردم، راهی پیدا می کردی تا خودت را خلاص کنی.
ولی حالا برگشته ای و یک دنیا درد با خودت در چمدان ها و کوله بارت آورده ای. انگار شانه هایت تحمل این همه بار سنگین زندگی را نداشته و آمده ای تا بلکه شاید کسی مثل من بتواند قدری سبک ترت کند بلکه بتوانی کمی از رنج هایت را زمین بگذاری و نفسی تازه کنی.
چند سالی خبری از تو نبود، نه اینکه نباشد اما دورادور پیام می دادی یا زنگ می زدی و درد دل می کردی. همان موقع هم راضی نبودی و من گمان می کردم بودنت باعث می شود که از زندگی عقب بمانی و خوشبختی را از دست بدهی، اما هر بار که گوشی ام زنگ می خورد، می فهمیدم گره ای کور است که نمی توانی آن را باز کنی.
انسان ها تغییر می کنند، مثل فصل ها که پایدار نیستند. من آن روزها مثل بهار بودم، آن هم اردیبهشت ماه شکفتن گل ها. سرشار از احساس و شور جوانی. دلم می خواست همه ی دنیا را به پایت بریزم و تو خوشحال ترین زن روی زمین باشی.
روزی که رفتی درست اول پاییز بود و صدای باد از بین برگ های خشک به گوش می رسید. خیابان ها را در تنهایی و باران و سرما می پیمودم و تصور می کردم شاید در یکی از این گذرها تو ایستاده ای و مثل همیشه منتظری تا من با دو نوشیدنی گرم به تو بپیوندم و ادامه مسیر را دست در دست هم و فارغ از همه ی مشکلات دنیا، با شادمانی بپیماییم.
و بعد زمستان شروع شد و دیگر برای من پایان نیافت. تو آمده ای و این جا هوا ناجوانمردانه سرد و نامطلوب است. دیگر نه تو و نه من آن آدم های عاشق قبل نیستیم. فرق کرده ایم. پخته تر شده ایم و عقل و منطق جای احساسات مان را گرفته اند.
با این حال نمی توانم سنگدل باشم و تو را از خود برانم اما این را هم بدان که دیگر ما کیلومترها با هم فاصله داریم و نمی توانیم به گذشته ها برگردیم و از نو شروع کنیم. می دانم برای تو هم قطعا همین طور است و نیازی نیست که بگویم بلکه فقط حرف هایی بود که دلم می خواست روزی آن ها را بازگو کنم.
اما شاید روزی من ناگهان از زندگی و سرنوشت تو و تمام آدم هایی دیگر محو شوم، آن هم بدون هیچ دلیلی. فهمیده ام که باید گاهی گذشته را در جایی دفن کرد، برای اینکه بتوان زخم ها را التیام داد. آخر گاهی درد کشیدن یک جور لذت هم محسوب می شود. اینکه خاطرات را مرور کنی و روحت از این همه رنج، زجر بکشد که این تبدیل می شود به یک عادت تکراری درد آور. ولی باید به همه ی این ها پایان داد.
ولی هرجا که باشم دوست دارم تو حالت خوب باشد و بالاخره زندگی ات رنگ خوشبختی بگیرد و بر روی صورتت همیشه لبخند باشد و دیگر لازم نباشد به دنبال کسی باشی که از دردهایت بگویی و خودت شانه ای داشته باشی برای سری که روی آن گذاشته می شود و موجب آرامش است.
و برای من هم دعا کن که وقتی می روم، برایم بازگشتی نباشد. آن قدر غرق در خوشبختی باشم که حتی فرصت فکر کردن به گذشته را هم نداشته باشم. و خدا کند ما همدیگر را فراموش کنیم چون می دانم اگر این اتفاق بیفتد، یعنی روحمان از هر اندوهی تهی شده است.
30 خرداد 1402