
من در پاییز دویدم
در بادی که می وزید
فریاد زدم
و امیدوار بودم
که رفتنت فقط یک خواب بد باشد
اما انگار
باز هم اشتباه می کردم
این توهم
یک واقعیت تلخ بود...
چه کسی می توانست
رفتنم را تماشا کند
وقتی من
در تنهایی
هیچ شریکی نداشتم
می توانستم
سال ها نباشم
بدون آنکه حتی یک نفر
ذره ای خاطرش مخدوش شود
یا دلتنگی اش را
در بارانی فریاد زند
بی خبر بودند
همه آنهایی که
نمی دانستند
حتی نامی از من وجود دارد
که روزی
وقتی کسی نمی دانست
از این شهر
کوچ خواهم کرد...
حواست هست
که به مرگ برگ های تابستان
می گویند پاییز
همان که مشتاق دیدنش بودی
چگونه این سقوط
می تواند زیبا باشد...
اگر می دانستی
که از صبح
با فکر تو
روزم آغاز می شود
شاید در رفتنت
کمی تامل می کردی
جمله ای بود
که می خواستم
آن را فقط به تو بگویم
اما وقتی آمدم
تو رفته بودی
و فقط در مسیر
عطر تو باقی مانده بود
آن هم فقط برای مدتی کوتاه
و من همان جا
سال ها منتظر ماندم
برای بوییدن دوباره ات...
این بار نمیدانم که چه بگویم
این بار خالی ام
از هیچ لبریزم
و پیمانه ام خالیست
تو در من چه چیز را جا گذاشته ای
جز تباهی لحظه های بی خود را ؟
5 دی 1400
علی دادخواه