
چقدر در من
جای یک ساحل آرام
خالیست
چون مرغی می مانم
که به امید ماهی
به دریا می زند
اما هیچ صیدی
برای من نیست
قایق ها
بادبان ها
و آن کشتی های چوبی رقصان در امتداد لنگرگاه
در طوفان های سردگمی هایم
در هم شکسته اند
و اینک
این موج های بی قرار
که هیچ مهربان هم نیستند
من را
به مقصدی نا معلوم
پیش می برند
آری
من محکومم
به تنهایی
در جزیره ای گمنام
که راه گریزی از آن نیست
من بیهوده تلاش می کنم
و حنجره ام را پاره می کنم
تا صدایم را
به ساکنان کشتی های عبوری برسانم
اما چه سود
در چشم آنان
من فقط یک مرغ مهاجرم
موجب آن می شوم
که اندکی شادی را
در دل هایشان
احساس کنند
من همانی هستم
که گاهی
چون تخته ای شکسته
به ساحل می رسم
و جز خاطره ای گنگ
در چشم بینندگان
هیچ شوری
ایجاد نمی کنم
آیا روزی می رسد
که در دریای بیکران
قایقم را به آب بیندازم
و باد فرمان بادبان هایم را
به دست گیرد
و من را
به سرزمین غروب خورشید ببرد؟
21 مرداد 1402
علی دادخواه