
انگار صدای هم را از دنیاهای موازی می شنویم، این یعنی هیچ برخوردی وجود ندارد، راستی، به من بگو، در دنیای تو، ما به هم رسیده ایم و من طعم خوشبختی را چشیده ام؟
عصرهای اردیبهشت با من به پارک می روی و من بازهم، فلاکس چای با شکلات آورده ام؟
نمیدانم چرا در اینجا، تو هیچ وقت نبوده ای و من در توهمی، فکر می کردم در کنارت، خوشبخت بوده ام.
من تبعید شده ام به برزخ، به جهانی که عشق را ممنوع کرده اند.
به سختی می توانم آخرین تصویر چهره ی تو را در ذهن خود متصور شوم.
هرشب سینه ام تنگ می شود و تا ساعتی از بامداد، فکر تو، باعث بی خوابی می شود.
اردیبهشت 99
علی دادخواه