
من تو بهار متولد شدم و تو پاییز از دنیا رفتم. برای برگشتن دوباره به دنیا تلاش می کنم و به خودم میگم میشه از اول دوباره شروع کرد. بدنم هنوز کاملا سرد نشده، هوای بازدمم گرمه و وقتی بارون میاد، بخاری که از دهنم میاد بیرون رو می تونم ببینم.
دیشب با صدای اولین قطره ها که به سطح اشیاء داخل حیاط برخورد می کردن، بیدار شدم، اما خیلی گیج بودم، چیزی بین واقعیت و رویا. دلم می خواست بلند بشم و برم بیرون کمی هوای مرطوب تنفس کنم ولی نتوستم، بجاش صبح زود که از خونه زدم بیرون، احساس کردم دارم کم کم زنده میشم، چون هنوز داشت بارون می بارید.
باید با خیلی از چیزها کنار بیام، از کنار بعضی از مسائل بی تفاوت عبور کنم و نسبت به حرف های تندی که می شنوم خنثی باشم. میدونم سخته، اینکه کمی در برابر آدم هایی که می خوان خوردت کنن منفعل باشی، اما این شاید بهترین وسیله برای دفاع باشه، انگار اصلا وجود ندارن و تو به زندگیت ادامه میدی.
تلاشم اینه که کمتر فکر کنم، آخه خیلی چیزا به من مربوط نمیشه، خدا خودش امور دنیا رو دستش گرفته و به من میگه تو راه خودتو برو، بقیش با من. خب این یعنی که نباید نگران باشم، یکی هست که حواسش بهم باشه و نذاره که تو دردسر بیوفتم، پس خدایا شکرت که ازم محافظت می کنی اگه میشه یکم نگاهت بیشتر بهم باشه، چون یه وقتایی حس می کنم نیستی هرچند که هستی.
از این حرف ها که بگذریم، باید کم کم لایه های دود و کثیفی این هوای آلوده شهری رو از خودم پاک کنم، یه جاهایی هست که متوقف شدم، برای این کارم دلیل دارم، شاید بخوام برخلاف جهت کمی حرکت کنم تا ببینم عقب گرد رفتن چه عواقبی ممکنه برام داشته باشه. یه کار متفاوت، یه ایده ی جدید و یه هوای تازه که بتونه منو تو فضای خاصی قرار بده، رفتن به عقب، برگشت زمان، خلاف جهت.
اینکه هنوز می تونم از چیزای مختلف حرف بزنم باعث میشه حس خوبی داشته باشم، درست شبیه یه سالاد که مخلوطی از اجزای مختلفی هست و در نتیجه با یه سس خوشمزه، طعم خوبی به خودش میگیره، فکر کنم باید یه شکل جدید به چیزی که به ذهنم میرسه بدم و روش ارائه رو عوض کنم تا درست مثل یه سالاد به مذاق آدما خوش بیاد.
هنوزم می خوام ادامه بدم، حرف بزنم، چایی بریزم تا گلوم خشک نشه، از پنجره بیرون رو تماشا کنم و احساساتمو بیان کنم. اینطوری خستگیم بر طرف میشه، تازگی به روند زندگیم بر می گرده و بهم انگیزه دوباره ای برای زنده بودن میده، باید دوباره به آغوش خودم برگردم.
13 دی 1400
علی دادخواه