
این فکر که اگر کسی بفهمد همیشه عذاب آور بوده است، درست شبیه بیماری ایدز که اگر هر کس از آن با خبر می شد، عکس العمل های مختلفی را از خود نشان می داد، یکی سعی می کرد مساله را جدی نگیرد، در صورتی که در فکرش چیز دیگری می گذشت و سعی بر آن داشت که تا می تواند کنترل خود واعصابش را حفظ کند ولی این ها همه چیزی جز تظاهر و روشنفکری بی خود نبودند و بعضی دیگر از همان اول راه فرار را انتخاب می کردند و من گروه دوم را بیشتر دوست داشتم، زیرا حداقل متظاهر و دروغگو نبودند.
و دسته دیگری که واقعا رفتارشان از روی صداقت خواهد بود، یعنی اینکه می دانند که کسی که بیماری ایدز دارد، با صحبت کردن و همنشینی ساده، نمی شود که آنها هم مبتلا شوند و این را عمیقا پذیرفته و برای شان جا افتاده بود.
اما صحبت من بیماری ایدز نیست، بلکه از آن برای نشان دادن شرایط خاصی استفاده کرده ام، شاید هم خواستم بگویم که این می تواند نهایت درد و رنج برای یک انسان عادی محسوب شود و اگر ما کمی از این حد پایین تر هستیم، پس هنوز می توانیم امید داشته باشیم، هر چند این فقط یک مثال برای من محسوب می شود و ممکن است که اصلا حتی خود ایدز هم جزو پیش پا افتاده ترین ها باشد و برای کس دیگری اصلا بی اهمیت جلوه کند و چیزهایی باشند که خیلی بالاتر از این بیماری، فرد را عذاب دهد.
همه این مقدمه چینی ها برای گفتن یک کلام ساده بود، خواستم نشان دهم که گاهی چقدر درگیر جزئیات و حاشیه های بی خودی می شوم، در صورتی که این ها اصلا آن قدر که من به آنها اهمیت می دهم، بزرگ و چشم گیر نیستند ولی باید بگویم اگر جای من باشید، نمی توانید به راحتی به اصل ماجرا رجوع کنید.
من در مورد افسردگی می خواهم بنویسم، کاری بسیار دشوار و پیچیده، چون دقیقا نمی دانم بعدش چطور پیش می رود، اینکه مورد قضاوت قرار می گیرم یا عده ای می آیند و راه کارهایی می دهند که هیچ مشکلی را حل نمی کند. تبعاتی که بعدش می تواند میزان یا شدت بیماری را افزایش یا کاهش دهد را نمی شود تخمین زد.
گفت و گو در این مورد قطعا آسان نخواهد بود و اینکه هنوز هم درگیر آن هستم و اگر بخواهم در موردش صحبت کنم، کاری بسیار طاقت فرسا برایم محسوب خواهد شد.
10 دی 1400
علی دادخواه