ویرگول
ورودثبت نام
علی دادخواه
علی دادخواهنانوا هم جوش شیرین می زند...
علی دادخواه
علی دادخواه
خواندن ۱ دقیقه·۶ سال پیش

در انتهای شب چه می گذرد




انتهای شب که می رسد، احساس می کنم چیزی را کم دارم و این کمبود کمی سینه ام را تنگ می کند و قلبم را می فشارد.

فکر می کنم شاید جای یک نفر در کنارم خالیست تا آرام در گوش من داستان های هزار و یک شب را زمزمه کند بلکه به امید زنده ماندن در روز هزار و یکم، دوباره هزار و یک داستان دیگر را با او شروع کنم و این جریان تا به ابد ادامه داشته باشد.

شاید هم نباید در خانه بمانم و رهسپار کوچه های در هم تنیده شهر شوم و در قهوه خانه ای، کنج عزلت خویش را پیدا کنم و همانطور که صدای قل قل قلیان ها را می شنوم و در هوای دود گرفته آنجا سیر می کنم، استکان کمر باریک را در دست بگیرم و آن چای جوشیده و تلخ را یک نفس به حلقم بریزم و دوباره منتظر بمانم تا یکی دیگر برایم بیاورند و همچنان در آن فضای بیگانه در خود فرو روم.

امان از این تنهایی که مسبب تمام گناهان من در این سال ها بوده است و بار سنگینی را می بایست به دوش بکشم و دنبال چاره باشم تا بلکه خود را دمی از این سختی ها آسوده کنم.

اما بیشتر دلم صدای باران می خواهد که حکم لالایی مادرانه ای دارد که فرزندش را در دامان گرفته و می خواهد رنج شب را برای او تبدیل به آسودگی کند و عطری از مهربانی اش را بر روی پیکر فرزندش بریزد تا او زیباترین خواب ها را ببیند و بگوید آسوده بخواب که خدا آن بالا بیدار است و به تو می نگرد.

این لالایی براستی زیباست ...







14 اردیبهشت 1400

علی دادخواه




دلنوشتهدل نوشتهبارانشب
۳۳
۱۶
علی دادخواه
علی دادخواه
نانوا هم جوش شیرین می زند...
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید