
چشمانت آبی بودن
و نمیدانستم
من را به دریا خواهند برد
رقص موی تو
در بادی که بر شانه ی دشت می وزید
حکم مرغ مهاجری داشت
که به سفری تازه می اندیشد
و همان شد که تو می خواستی
دریا، ساحل و یک روز بارانی
تو مسافر بودی
این را نمی دانستم
و دل به آغوش تو سپردم
اما
اما دیگر دیر بود
دریا تو را
با خود برده بود
و جز موجی خروشان
که در امتداد موی سیاه تو
به ساحل چنگ میزد
چیزی نمی دیدم
دریا چشمان تو بود
که من را
در خود
غرق کرده بود ...
29 بهمن 1400
علی دادخواه