نمی توانم توی خانه دوام بیاورم. از وقتی که قرص هایی که دکتر روانپزشک برایم تجویز کرده است را می خورم، روی پایم بند نیستم و مدام دلم می خواهد کاری انجام بدهم یعنی همین که از خواب نکبتی به زور بیدار میشوم، بی قراری ها به من هجوم می آورند و می بایست تا قبل از این که کاری دست خودم بدهم هر چه سریع تر از خانه بزنم بیرون.
درست است که آن یکی قرصی که شب ها می خورم باعث می شود که تا قبل از ساعت دوازده بیهوش شوم اما طوری گیجم می کند که وقتی صبح می خواهم از خواب بیدار بشوم باید هزار بار دور خودم در حالت افقی بچرخم و هزار بار گوشی ام را نگاه کنم تا بلکه نزدیک های ظهر بتوانم از جایم بلند شوم.
تازه مکافات از بعدش شروع می شود. همین که لیوان شیر و عسل آماده می شود برای خوردن، دیگر کنترل کردن خودم کار خداست و از طرفی اشتهایم هم کور کور است و حتی میل به یک لقمه نان و مربا هم ندارم و این میشود که وقتی یک جایی دور از خانه هستم دلم جوری ضعف می رود که انگار چند روزی است که لب به غذا نزده ام.
برای این مصیبتی که اول صبح یا بهتر است بگویم لنگ ظهر گریبانم را می گیرد همان بهتر که هرچه سریعتر از خانه بیرون بزنم. یک نکته که جا ماند این است که از عوارض مصرف قرص های ضد افسردگی و حملات پانیک، بی حوصلگی شدید است تا آن جا که که حتی دلت نمی خواهد وقتی گرسنه ات شده یک تخم مرغ داخل ماهی تابه بشکنی و بریزی داخل این شکم صاحب مرده.
از کار قبلی ام که استعفا دادم چند روزی گیج بودم. علتش هم تنش هایی بود که سرکار داشتم و نتوانسته بودم با آن ها کنار بیایم و هر روز که می گذشت دلم می خواست زمین باز شود و من را هر چه زودتر ببلعد و کمک کند این زندگی نکبتی هر چه زود تر تمام شود.
بعد از حدود دو هفته که بیکار بودم، حالم کمی جا آمد. همزمان خواهرم اصرار داشت که بروم مطب دکتر جدیدی که زن دایی معرفی کرده بود. راستش خسته بودم از مصرف قرص و دارو و برای همین هی مقاومت می کردم که نروم. دست آخر بی خیال شدم و رفتم پیش دکتر که خدارو شکر مطبش بر خلاف دکتری که قبلا می رفتم خلوت تر بود.
بعدش یکهو تصمیم گرفتم دستی به سر و روی موتورم بکشم و برم توی یکی از این شرکت های حمل و نقل اینترنی ثبت نام کنم و برای خودم کار کنم. این شد که موتورم را بردم گذاشتم مکانیکی و کلی هم لوازم نو برایش خریدم تا بلکه کمی نونوار بشود.
البته این را هم بگویم قبلش رایانه ام را برده بودم دفتر یکی از دوستانم تا کار طراحی معماری انجام بدهم. یعنی اینکه می خواستم تازه شروع کنم به یادگیری. اصلش حدود سه یا چهار سال پیش بود که می خواستم وارد این کار بشوم اما کلی حوادث و مشکلات باعث می شد نتوانم تمرکز کنم.
اما همان طور که در ابتدا گفتم، بی حوصلگی باعث می شد هیچ میل و رغبتی برای کار طراحی نداشته باشم و از طرفی دفتر دوستم آن طرف شهر است و همین راه دور هم مزید بر علت می شد تا بیشتر دنبال بهانه باشم که نروم.
یک مشکل بزرگ دیگر این بود که چون رایانه ام دم دستم نبود نمی توانستم مثل بچه ی آدم آنچه در ذهنم نشخوار می کنم را بنویسم. آخر چند سالی می شود که عادت کرده ام فقط با فشار دادن دکمه های صفحه کلید بنویسم و دستم به خودکار نمی رود. برای همین شبیه یک معتاد بودم که هیچ گونه دسترسی به مخدر ندارد و از درد به خود می پیچد و در نهایت با اینکه می دانستم دوستم از دستم دلخور می شود، رفتم و رایانه ام را به خانه آوردم و فعلا قید طراحی معماری را هم زده ام.
می شود گفت دو چیز است که در حال حاضر نیمچه حوصله ای برایشان دارم تا به آن ها بپردازم، یکی خواندن است و یکی نوشتن. اگر همین ها هم نباشند به کل دیوانه خواهم شد و خدارو شکر که می توانم با همین کارهای ساده در شرایط سخت دوام بیاورم.
9 فروردین 1402
