ویرگول
ورودثبت نام
علی دادخواه
علی دادخواهنانوا هم جوش شیرین می زند...
علی دادخواه
علی دادخواه
خواندن ۲ دقیقه·۷ سال پیش

خیابان پاسداران، سینما قدس





شاید هیچکس مثل من از خیابان پاسداران خاطره ای نداشته باشد. آنجا تنها جایی است که فکر می کنم تونل زمان من را با خودش به دهه پنجاه یا شایدم شصت می برد.

یکی از قدیمی ترین سینماهای شهر و آن حس نوستالژی و شاید بلیط ارزانش باعث شده بود همیشه آنجا را برای دیدن فیلم انتخاب کنیم.

هر وقت دلت می گرفت، می گفتی برویم سینما قدس و من هم از خدا خواسته،10 دقیقه بعد با موتور سر کوچه منتظرت بودم. گاهی هم با پیکان می رفتیم و من خداخدا می کردم که توی راه خراب نشود، اما می شد و مجبور می شدم تو را با تاکسی به خانه ات بفرستم. امان از این ماشین که همیشه دونفره هایمان را خراب می کرد.

همه چیز مثل یک رویا بود، سینما قدس با صندلی های کهنه و ما دو نفر که پای ثابت رفتن به خیابان پاسداران بودیم.

سینما همیشه بهانه بود و خودت هم میدانستی که خنده هایت از همه فیلم هایی که آنجا می دیدم برایم جذاب تر بود. وقتی هم که حواسم پرت می شد، یواشکی دستت را روی دستم می گذاشتی، تا مطمئن شوی، تمام حضورت متعلق به من است.

دلم نمی خواهد سینما قدس را بکوبند و از نو بسازند. آنجا متعلق به من و توست. جایی که می توانیم دوباره خاطراتمان را زنده کنیم. حال که نیستی، مجبورم به تنهایی از قدیمی ترین سینمای شهر حمایت کنم.

آنقدر بلیط های ارزانش را بخرم تا بتواند سرپا بایستد و روی همان صندلی همیشگی می نشینم تا شاید وقتی حواسم نیست، دست تو را روی شانه ام احساس کنم.

نشانی آرامگاه من، خیابان پاسداران، سینما قدس، ردیف وسط، صندلی چهارم.





فروردین 99

علی دادخواه




داستاندلنوشتهنوستالژیسینما
۲۰
۲۸
علی دادخواه
علی دادخواه
نانوا هم جوش شیرین می زند...
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید