
دلم میخواست میتوانستم باری دیگر، لبان سرخش را، ببوسم
دوست داشتم، آن بدن داغ و شهوانی، آن پوست سبزهی آتیشینش را، سخت در آغوش بگیرم...
آه که چه پستانهای شیرینی، چون کندوی عسل، زنبوران در آن مشغول کارند، تازه، نرم، جوان، و آماده برای به دندان گرفتن ...
آخ که چقدر دلم میخواست، با بوئیدن جسم شیطانیاش، دوباره از نو جوان شوم، به راستی زنی که فقط با عطری که از تن خود، در فضا میافشاند و تمام مردان را اسیر شهوت خود میکند، چه قدر میتواند وحشی باشد!
اما، اما حیف که او اکنون به دیگری تعلق دارد ولی، یادش را برای همیشه، در من جا گذاشته است و این یعنی نفرین خود شیطان!
اما من برایش هیچ وقت دعا نکردهام و نخواهم کرد! چه کسی برای جلاد خود، در درگاه خداوند تضرع میکند!
لعنت به آن خندهها، آن زیبایی و آن همه فریبندگی، که جز رنج، جز حسرتی ابدی، برایم حاصل دیگری نداشت...
خوشا به سعادت مردانی که گرفتار عشق، این نفرین زنانه نمیشوند...، خوشا آنان که مثل سگان فقط به دنبال جفت میگردند و مثل خوکان از کثافت بیزار نیستند!
اکنون اگر طعم دهانی را میچشم، اگر پستان زنی را به دندان میگیرم و اگر حریصانه، جسمی شهوانی را به آغوش میکشم، نه برای این است که کسب لذت کنم، بلکه میخواهم، روح تو را، در جسم زنان دیگر، دوباره بازیابم و شاید خدا، چند نسخه دیگر از تو را هم، آفریده باشد، میفهمی؟
و بدان اگر باز تو را نیافتم و اگر دامنی آلوده شد، گناه آن گردن من نیست...
دومین روز پاییز 1405