
به نام خدا
این جمله را به صورت اتفاقی پیدا کردم و به نظرم دعایی است که من سالهاست به دنبال آن می گشتم و حالا که کلی از مسیر زندگی را پیموده ام، تازه با خود می گویم به راستی آیا راه را اشتباهی نرفته ام؟ و در جواب باید بگویم باز هم نمی دانم اما آن چه من امروز از وضعیت خود می بینم نشان می دهم مقصدی که برای آن سالها تلاش کرده ام با آنچه در درون من برقرار است، زمین تا آسمان فرق دارد و روحیات من در برابر درس و رشتهی تحصیلی ام، اصلاً همخوانی ندارد.
جای تعجب است که بعد از گذشت 36 بهار از زندگی ام من هنوز به طور دقیق نمی دانم به چه کار و رشتهای علاقه مندم ولی با این حال در پانزده سالگی به هنرستان رفتم و رشتهی مکانیک خودرو را انتخاب کردم و باز در هجده سالگی دیپلم مجدد گرفتم و در دانشگاه رشتهی عمران را ادامه دادم و حالا بعد از سالها که از درس فارغ شدهام، هنوز سرگردان هستم و هیچ گونه پیشرفتی نداشته ام.
این عدم رشد و پیشرفت باعث شده است که از گروه دوستانم فاصله ی زیادی بگیرم و می بینم که آنها هر سال در شغل و حرفه ی خود حتی باشرایط اقتصاد بحرانی که در آن هستیم، به جایگاه خوبی رسیدهاند و من هنوز اندر خم یک کوچه ام و درجا می زنم.
البته باید بگویم بیماری های روانی که سال ها با آنها دست و پنجه نرم کرده ام هم بی تأثیر نبوده و یک عامل اصلی برای این پریشانی و ناهماهنگی در زندگی ام بوده اند تا آنجا که بعد از دانشگاه و پایان خدمت سربازی، من شغل های زیادی را تجربه کرده و به علت استرس و اضطراب شدید و همچنین نوسانات خلقی، هیچ وقت نتوانستم در کاری دوام بیاورم و همچنین به همان علت های ذکر شده، از کارهایی که مربوط به رشتهی تحصیلیام می شد، شدیداً دوری می کردم.
نتیجه این شد که حالا بعد از گذشت یازده سال از اتمام دانشگاه، دوستانم به علت مداومت و پایداری در مسیری که در آن تحصیل کرده اند، پیشرفت های خوبی کسب کرده ولی من مثل کسی می مانم که تازه فارغ التحصیل شده و باید از صفر شروع کند آن هم در رشته ای که احساس می کنم برای آن ساخته نشدهام و همچنین در شرایط فعلی مجبور هستم از همین رشته کسب درآمد کنم آن هم به مقدار حداقل آن، البته ناشکری نمی کنم و باز همین حداقل هم خوب است.
گاهی دلم می خواهد که شروع دوباره ای داشته باشم و شانسم را در یک رشتهی جدید امتحان کنم اما باز وقتی به مسیر تازه نگاهی می اندازم و اینکه باید همه چیز را از اول شروع کنم، ذهنم در برابر این کار از خود مقاومت نشان می دهد و علت آن چیزی جز خستگی مغزم نیست که در این سال ها دائماً مشغول جستجو و کاوش بوده و دلش نمی خواهد مسیر تازه ای را تجربه کند. از طرفی از کجا معلوم که راه و رشته و یا شغل جدید مناسب احوال من باشد و من بعد از مدتی از آن خسته نشوم؟ که این هم باز معضلی است که با آن درگیر هستم.
پس باید دعا کرد و از خدا خواست تا ما را در مسیری که برای ما نیست خسته نکند، آمین.
17 اردیبهشت 1403