ویرگول
ورودثبت نام
علی دادخواه
علی دادخواهنانوا هم جوش شیرین می زند...
علی دادخواه
علی دادخواه
خواندن ۶ دقیقه·۴ سال پیش

جوان عزب مگر دل ندارد !



صبح بیهوده از خواب بیدار می شوم، می دانم که چیزی تغییر نکرده و همه چیز مثل روزهای گذشته تکرار می شوند، با این تفاوت که اوضاع نه تنها خوب نمی شود بلکه ممکن است همان سرپناهی که هر شب سرمان را آنجا می گذاریم هم شاید از من سلب شود.

چاره ای نیست ، جز اینکه در لحظه زندگی کردن را الکی به خودم تلقین کنم ولی یکی نیست که بگوید گور بابای هر چی که در لحظه رخ می دهد، عمری از ما گذشته است ولی هنوز اندر خم یک کوچه ایم و دست مان به جایی بند نیست.

از اخبار می شنوم که کشور همسایه را بمب باران کرده اند و یک موشک هم به سفارت خانه خورده که خوشبختانه کسی در این حادثه آسیب جدی ندیده است. از آن طرف توی یکی از مدرسه های تگزاس تیر اندازی شده و چند کودک دارفانی را وداع گفته اند.

بحران اقتصادی نصف اروپا را فلج کرده است و مردم ایتالیا برای خریدن یک دبه روغن از کله سحر تا غروب توی صف ایستاده اند. کمی آن طرف تر هم بچه های آفریقایی دارند از گشنگی می میرند در صورتی که پولدارهای آمریکایی توی کشتی های تفریحی شان شام پاین نوش جان می کنند.

اصلا این ها چه ربطی به ما دارد که از صبح تا شب در رادیو و تلویزیون به خوردمان می دهد. شاید می خواهند بگویند مملکت گل و بلبل است و هیچ نباید نگران بمب و موشک باشیم و همچنین کسی از گرسنگی نخواهد مرد، خیالتان راحت!

آخر نمی دانم چه بگویم، واقعا همه چیز خوش و خرم است و جای هیچ شکایتی هم نیست، ولی نمی دانم چرا پدرم هر بار که من را می بیند، انگار مرتکب جرمی یا قتلی شده ام، طوری که سایه ام را با تیر می زند. بیچاره حق هم دارد، آخر تا کی باید شکم یک پسر سی و اندی ساله لیسانسه بیکار را پر کند. همین روزهاست که جول و پلاسم را بیاندازد داخل کوچه و بگوید برو پی کارت و من هم می بایست بروم زیر پلی یا منهول فاضلابی را پیدا کنم بلکه شب از گزند باران و سرما در امان باشم. ولی خدارو شکر هنوز می توانم امیدوار باشم که مدت دیگری می توانم زیر این سقف زندگی کنم.

تلویزیون مردم آواره را نشان می دهد که از شهرشان فراری اند، کمی با آنها همزاد پنداری می کنم، چون من هم دست کمی از آنها ندارم و نمیدانم تکلیفم چی هست و قرار است در زندگی به کجا بروم و چه گِلی بر سر بگیرم. حداقل برای آن آوارگان ممکن است کشوری باشد که آن ها را بپذیرد، ولی من حتی جایی ندارم که اگر بی خانمان شدم، پناهم بدهند!

گفتم خوب است که درس می خوانم و فردا سری می شوم در میان سرها، نگو که این رویا خیالی باطل بیش نبوده است و مدرک دانشگاه بدرد لب کوزه هم نمی خورد چه رسد که بخواهم با آن شغل شرافت مندی داشته باشم.

سرتان را درد نیاورم که اوضاع اگر این گونه پیش رود، معلوم نیست که چه روزگار واویلایی منتظر من است و اگر برای این مشکل اندیشه ای در سر نداشته باشم، کلاهم پس معرکه است و می بایست دست از هر خوشی و لذتی بشویم.

آخر من هم جوان هستم و دل دارم و این حق برای من وجود دارد که بتوانم دلبری داشته باشم که در کنارش دمی خوش باشم و فارق از این دنیای بی رحم، کمی گل بگویم و گل بشنوم و عاشقانه زندگی کنم. می دانم بیکارم و دستم به جایی بند نیست و اگر پدرم من را از خانه بیرون کند سرپناهی هم ندارم، اما وقتی دل اسیر و دلباخته می شود، دیگر این چیزها حالیش نمی شود.

مدتی پیش خواهرم گفت بیا زن بگیر شاید اقبالت باز شود و سر و سامانی بگیری. من هم از این پیشنهاد بدم نیامد و آن را به فال نیک گرفته و رفتم آن یک دست لباس نویی که از مال دنیا داشتم را تنم کردم و کمی هم به چند لاخ مویی که برایم مانده بود آب و شانه زدم و رهسپار خانه دختر شدیم.

همین که دختر را دیدم یک دل که صد دل به او علاقه مند شدم و گفتم به قول معروف این همان نیمه ی گمشده ی من است. اتاق را خلوت کردند و گذاشتن من با دختر خانم در تنهایی سنگ هایمان را با هم وا بکنیم. این طور شد که دختر خانم سوال می پرسیدند و من جواب می دادم.

این را بگویم که درحقیقت حرفی برای گفتن نداشتم، آخر یک عدد آدم بیکار و بی عار که یک پاپاسی هم پس انداز ندارد مگر چه دارد بگوید، اصلا چطور به خود جرات داده است که بیاید و از یک دختر خانم با کمالات خواستگاری کند!

سرتان را درد نیاورم، من که اهل دروغ و خالی بندی نبودم، خیلی رک و پوس کنده فی المجلس گفتم که بیکارم اما نه اینکه بخواهم همین طور بمانم و دست روی دست بگذارم، به قدر وسع جویای نان هستم و چند برنامه ی کاری هم در ذهن دارم، البته اینکه هدفی داشتم دیگر کاملا راست نبود، آخر در این مملکت که شب می خوابی و صبح که بیدار می شوی همه چیز کن فیکون می شد، چطور می شود هدف و برنامه ای را برای خود مقرر کرد!

هر چه بود نمی دانم چه شد که دختر خانم اجازه دادند که باب آشنایی را باز کنیم و برای صحبت های بیشتر، در روزهای آینده قرار ملاقاتی تعیین کنیم. این را البته در همان جلسه نفهمیدم و روز بعد خواهرم به من زنگ زد و من را در جریان امور قرار داد.

تا شب ذهنم درگیر بود و با خود کلنجار می رفتم. آخر یکی نبود بگوید مرد حسابی، نانت کم بود، آبت کم بود، چرا رفتی برای خودت داستان درست کرده ای، تو که خودت را بیشتر از هر کس دیگری می شناسی، پس چرا الکی به دختر مردم وعده داده ای. هرچند که من به او گفته بودم در حال حاضر بیکارم و به دنبال کار می گردم و با علم به این جریان موافقت کرده بود تا روند آشنایی مان را ادامه دهیم.

تا شب هر چه فکر کردم نتوانستم با خودم کنار بیام و هر چی دو دو تا چهار تا کردم دیدم زن نان دادن آن هم در این دوره زمانه مثل شکستن شاخ غول است. حالا آمدیم این وصلت با همین شرایط جور شد، بعدش چی، کجا می توانی کار پیدا کنی که با این تورم بتوان خرج زندگی را بدهی. این شد که به خواهر گرامی زنگ زدم و گفتم قضیه را فیصله بدهد و بگوید که ما بهم نمی خوریم. خدا می داند وقتی این حرف ها را به خواهرم می گفتم چه آشوبی در دلم به پا بود.

کلی به خودم لعن و نفرین فرستادم و در درگاه حق شکایت کردم که آخر این چه وضعش هست که جوان عزبی چون من نمی تواند ازدواج کند و خود را از دست این همه رنج تنهایی نجات دهد. مگر چه گناهی مرتکب شده ام که باید این گونه عذاب بکشم.

تلویزیون را رو شن می کنم و به اخبار گوش می دهم. گوینده می گوید چرخ های اقتصاد به خوبی می چرخند و چندین واحد تولیدی با ظرفیت اشتغال بالای چند هزار نفر به بهره برداری رسیده است و از آن طرف مسئولی ابراز نگرانی می کند که جمعیت ایران رو به پیری است و همچنین میزان زاد و ولد بسیار پایین. و در پایان دوباره اخباری از اوضاع خراب اقتصادی اروپا و صف های طولانی مردم را نشان می دهند که برای گرفتن اقلام مورد نیاز جلوی فروشگاه ها ایستاده اند.






4 مرداد 1401

علی دادخواه




بحران اقتصادیازدواجبیکاریداستان کوتاه
۳۰
۱۲
علی دادخواه
علی دادخواه
نانوا هم جوش شیرین می زند...
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید