
قسمت اول
به نام خدا
به گمانم میل زندگی در زنان خیلی بیشتر از مردان است و همین باعث می شود تا برای به دست آوردن مرد دلخواه خود، از هیچ کوششی دریغ نکنند تا آنجا که در شدیدترین حالت وقتی دو زن به یک نفر دل می بازند، خطرناک ترین رقابت ها که بیشتر شبیه جنگی سرد و پنهانی است، میان آنان شکل می گیرد و شاید این حالت بسیار غم انگیز باشد اما من این تلاش را شایسته ی احترام می دانم.
اما چیزی که بعضی از مردان ابله با خود برداشت می کنند این است که این اشتیاق به زندگی را نوعی هوای نفس قلمداد می کنند و این طور می شود که یاوه گویانی می گویند شهوت زن چند برابر مرد است و عده ای از مردان هم بر همین اساس به خود افتخار می کنند که تا امروز چندین رابطه با چندین زن داشته اند و همین است که متأسفانه ما از بابت این افتخار نمی توانیم به این هوس بازان مدال و لوح تقدیر بدهیم، هرچند خیلی دوست دارم از این قهرمانان شهوت ران بپرسم که آیا اگر روزی اطلاع یابند که نام مادر خود آنها هم در کلکسیون افتخارت فرد دیگری باشد، چه احساسی خواهند داشت؟
اما در مواردی اگر مردی از این بابت به خود افتخار کند که هم زمان چند زن برای رسیدن به او در حال رقابت هستند و آن را با افتخار برای دوستان و خانواده ی خود تعریف کند، من او را همانند کسی می دانم که با چند زن رابطه ی جنسی داشته و از این بابت به خود به صورت احمقانه ای می بالد.
من خواهان زندگی در کنار زنان هستم و نمی توانم آن را انکار کنم بلکه به تجربه فهمیده ام زن مثل رایحه ای می ماند که فضای سخت، زمخت و جنگ طلبانه ی مردانه را به محیطی لطیف، آرام و حاوی صلح تبدیل می کند و من این را در محیط دانشگاه تجربه کردم.
دوره ی کاردانی را در دانشگاهی تمام مردانه گذراندم، می شود گفت دبیرستانی با ابعاد بزرگتر بود که زیاد احساس نمی کردیم وارد دانشگاه شده ایم و همین باعث می شد ادامه ی همان رفتارهای دوران نوجوانی را در ابعاد بزرگتری تکرار کنیم تا آنجا که همیشه روی تخته ی اعلانات، اسم چند نفر بود که به خاطر دعوا، یا اخراج شده بودند و یا تنبیه.
اما وقتی برای کارشناسی پیوسته وارد دانشگاهی مختلط شدیم، این رفتار دبیرستانی هنوز با ما همراه بود و می شود گفت ما همان پسربچه هایی بودیم که زنگ آخر با هم دعوا می کردیم و کیف هایمان را به سر و کول یکدیگر می زدیم. غرور جوانی در چهره های ما موج می زد.
اما ما در دانشگاه جدید دانشجویان پسری را دیدیم که خیلی آرام تر بودند و آن شری که در ما وجود داشت در آنها فروکش کرده بود. پس نیاز بود ما در این محیط لطیف، آرام آرام حل بشویم ولی خب این کار به این سادگی نبود و نیاز به زمان داشت.
در مواجهه با اساتید مرد مشکلی نداشتیم چون از جنس خودمان بودند و همچنین آنها هم می دانستند که چطور باید با دانشجوی پسر رفتار کنند اما در مواجهه با اساتید زن ماجرا کمی فرق داشت و از آنجا که ما هنوز کوهی از غرور بودیم، زنانی که نرمش نداشتند را به مبارزه می طلبیدیم.
استاد خانمی داشتیم که خیلی مدعی و مغرور بود و از طرفی کسی هم از نوع تدریسش چیزی نمی فهمید. از نظر ما استاد باید بدون جزوه یک مسأله را حل می کرد و اگر غیر از این می بود، آن را تازه کار می دانستیم و می توانستم از همین نقطه ضعف به او حمله کنیم و این شد که در جلسه ای استاد دو بار تخته را به علت نرسیدن به جواب اصلی پاک کرد و همین باعث شروع شیطنت ها و مسخره بازی همکلاسی هایم شد و در نهایت اشک استاد در آمده و ما مجبور به حذف یک درس سه واحدی شدیم.
من اشکال را در هر دو طرف می دانستم، غروری بیجای استاد و پسرهایی که هنوز در حال و هوای دبیرستان بودند. از طرفی دیگر اساتید خانمی هم بودند که مهارت زیادی هم در کلاس داری و هم در تدریس داشتند و ما هیچ وقت با آنها به مشکل بر نخوردیم.
در ادامه این گروه از پسرها در محیط مختلط دانشگاه حل شدند و من هیچ وقت نه شاهد دعوایی بودم و نه اسم کسی را دیدم که به خاطر دعوا روی تخته اعلانات درج شده باشد. این نرم شدگی و آرام شدن آن خوی جنگجویانه که معمولا در طبیعت جنس مذکر است، در محیطی که زن حضور دارد فقط یک چیز را نشان می دهد و آن این است که حضور زن چقدر می تواند در یک محیط تأثیر گذار باشد تا آنجا که از بوجود آمد هر گونه تنشی، تا جای ممکن می تواند جلوگیری کند.
20 بهمن 1402