
جای بوسه هایت را
به امیدی واهی
آرزویی محال
و خوابی بی تعبیر
دوباره می بوسم
چون دیوانه ای که
در پی هیچ می دود و می دود
و من می بوسم و می بوسم
اما دیگر هیچ وقت
مثل روز اولش
طعم تو را نمی دهد
در پس تکرارها
زخم شده است
و اینک
از لبانم
خونی می چکد
که گمان میکنم
بوی تو را می دهد
آه که چه بیهوده است
این تلاش من....
موجی بلند می آمد
ایستادم
در حالی که همه می گریختند
ایستادم تا موج بیاید
تا من را
در چشم تو
در هم شکند...
اگر می خواهی اشکم را ببینی
با من از مادرم سخن بگو
آنگاه چون ابری در بهار
برایت می بارم...
27 آبان 1402