
ببین
چه در من جا گذاشته ای
که میل به تنهایی دارم
و هیچ دلم نیست
که با کسانم صحبتی کنم
غوغایی خاموشم
بارانم
اما اسیر ابر سیاه افسردگی
زمینی تشنه
درختی خشکیده
مزرعه ای آفت زده
چه کرده ای که بعد از تو
هیچ خنده ای در من نیست
چون پرنده ای می مانم
که پرواز نمی داند
و اسیر قفسی خود ساخته ام
مثل مرغ آوازخوانی
که دیگر میل خواندن ندارد
یک زندانی
که با آزادی بیگانه است
تو رفته ای
و خودت را در وجودم جا گذاشته ای
چون دیوانه ای
با خود سخن ها می گویم
با تو حرف ها می زنم
با تو در هوایی که بوی نم خاک می دهد
در خیالم
قدم می زنم...
5 شهریور 1402
علی دادخواه