
من خودم را
با غم دیگران مشغول می کنم
تا غم تو
جانم را نگیرد...
از تو برایم
عادت های زیادی باقی مانده است
که ترک کردنشان
مریضم کرده است
سلام ساعت ۸ صبح
عکسنوشته ای که ساعت ۱۱ می فرستادم
صحبت های ساعت ۵ عصر
شب بخیر گفتن هایی که تا ۲ صبح ادامه داشت...
کاش خانه را
هر چه زودتر ویران کنی
بال هایم خسته اند
از این همه ماندن در قفس...
بیهوده منتظرم که بر گردی
تظاهر می کنم
که بی تفاوتم
لبخند می زنم
نشان می دهم که هنوزم هم می توان
تنهایی شاد بود
و این
چه دروغ مضحکیست
که هر روز تکرار می کنم
بعد از مدتی
خیال می کنم دیوانه ام
تو به این دیوانگی چه می گویی؟
حماقت یا آرزویی بیهوده؟
6 مهر 1402
علی دادخواه