
دلم می خواست، صید چشمانت نمی شدم و دام موی سیاهت من را گرفتار خود نمی کرد، اما تو از هر صیادی، صیادتر بودی و من به خیال خام خود، مغرورانه، زندگی را، در جهل به پیش می بردم و سر انجام، به سرنوشتی دچار شدم که حتی خوابش را هم نمی دیدم.
اما اگر می توانستم، آن چهره ی معصومانه ی فریبنده ات را کنار می گذاشتم و پشت آن نگاهت را می دیدم، شاید پی به رازت می بردم، و خود را از زندان عشقت، آزاد می کردم. اما کدام زندانی دلش نمی خواهد که زندان بانی چون تو داشته باشد ؟
به هر صورت من اسیرت شده ام و هر چه برای رهایی بیشتر تلاش می کنم، راه فراری نمی یابم و گویی باید این سرنوشت را پذیرا باشم، اما نفس کشیدن در هوایی که تو نیستی، برایم قدری سخت شده است و سینه ام مالامال از رنجی شده است که هر لحظه، می رود تا قفس تنگ خود را در هم بشکند. آیا می دانی که دیگر شب ها خواب راحتی ندارم و التهاب چشمانم، من را تا به سحر، بیدار نگه می دارد ؟
به دنبال درمان می گردم، هرچند می دانم، این درد، هدیه تو برای من است، تا هیچ وقت فراموش نکنم، سرنوشت آن چیزی نیست که بر روی کاغذ برای خود ترسیم می کنم ، بلکه ممکن است تند بادی، ناگهان همه را با خود ببرد.
پس باید بسوزم و بسوزم و مثل یک شمع آرام آرام آب شوم و نور وجودم را به پای عشق تو بریزم و نگاه کنم که سرنوشت چگونه من را به خاکستری سرد تبدیل می کند.
21 فروردین 1400
علی دادخواه
پ ن : این متنو چند هفته ای هست که نوشتم اما مثل همیشه اونو بایگانی کرده بودم و قصد انتشارشو نداشتم، اما دیدم چقدر به حال این روزهام که مبتلا به کرونا شدم می خوره، پس گفتم الان دیگه وقتشه، امیدوارم از خوندنش لذت ببرید :))
از اینکه این کوتاه نوشته رو می خونید متشکرم :))