
موقعی که رفت، تنها چیزی که برایم به یادگار گذاشت، رد رژ لبی بود که روی فنجان کافی شاپ به جا ماند. هنوز عطرش را حس میکردم.
همان جا خشکم زده بود و به فنجان، اثر رژ لب و جای خالی او نگاه می کردم. انگار در این دنیا نبودم، باورم نمی شد این آخرین دیدار باشد. بعد از او باید روزگار جدیدی را شروع می کردم.
مثل یک انسان مسخ شده، ماتم برده بود که یک دفعه با صدای کافه چی به خودم و دنیای پیرامون برگشتم. گفت آقا سفارش ندارید، یعنی اینکه مدت زیادی است که میز را اشغال کرده اید. سفارش دادم و گفتم ببخشید سیگار دارید؟
کافه چی انگار که همیشه با آدم های شکسته خورده سر و کار دارد،چشمکی زد و گفت دارم، خوبش را هم دارم. برایت میاورم که حالت جا بیاید.
بعد رفت و با فنجان و زیرسیگاری آمد و گفت این سیگار و قهوه را مهمان من. دلم نمی خواهد از کافه ی من با خاطره ی بد بیرون بروی، هر چه باشد شما دو نفر از مشتریان ثابت این چند ماه بوده اید. و دیگر ادامه نداد و رفت. انگار همه چیز را از حالت چهره ام خوانده بود.
همان لحظه سریع سرم را برگرداندم و کافه چی را صدا زدم، دوباره برگشت سر میز و گفت در خدمتم. گفتم شما که این همه به من لطف کرده اید، می شود لطف دیگری در حق من بکنید،البته هزینه ی آن را هر چه باشد می پردازم.
کافه چی نگاه معناداری به من کرد و گفت بفرمایید، گفتم این فنجان که روی آن اثر رژ است را می خواهم، قیمتش هر چه باشد می پردازم. کافه چی نگاهی به فنجان انداخت و بعد به من نگاه کرد. لبخندی زد و گفت آن هم از طرف من به عنوان یک هدیه تقدیم به شما و همان طور که لبخند بر چهره داشت رفت.
اثر عطرش درمیان بوی قهوه، دود سیگار و دیگر عطرهای فضای کافه از بین رفت. عصر بود و کافه هر لحظه بیشتر شلوغ می شد. پالتویم را پوشیدم، قطره های باران روی شیشه پنجره دیده می شد. طبق معمول یادم رفته بود چترم را بردارم. آخر همیشه او با خودش می آورد و عصر ها باهم زیر باران قدم می زدیم.
فنجان را برداشتم و داخل جیب پالتویم گذاشتم و از کافه بیرون زدم. باران شدت پیدا کرده بود و مردمی را می دیدم که به دنبال سرپناهی به سرعت در حال رفت و آمد بودند.
هوا نیمه روشن بود و بسیار دلگیر. غربت خاصی داشت که تا به آن روز هیچ وقت تجربه نکرده بودم. انگار
همه ی آینده و خوشبختی ام را در قماری باخته بودم و دیگر هیچ چیز برای از دست دادن نداشتم. برایم مهم نبود خیس بشوم و سرما بخورم.
با همان حال خراب کل خیابان فرشته را پیاده زیر باران قدم زدم و خاطرات را مرور می کردم. چه روز های و چه شب هایی. در آن گذشته هیچ وقت فکرش را نمی کردم که او روزی بخواهد مسیر تازه ای را برای خودش انتخاب کند و تحقق آرزو هایش را آن طرف مرزها بجوید. جایی که انگار فقط باید به تنهایی برود تا چالش جدیدی را تجربه کند.
البته هیچ گله ای هم نباید داشته باشم، چون از روز اول قرار بود فقط دو هم صحبت، دو رفیق صمیمی باشیم، دو نفر بزرگسال که می خواهند از تجربه هایشان با هم سخن بگویند. شاید من نباید در دریای چشمان او غرق می شدم. پس خودم مقصرم که نتواسته بودم مرز احساسم را تعیین کنم و پا را فراتر گذاشته بودم.
به خانه که رسیدم، کاملا خیس بودم. لباس هایم را عوض کردم،فنجان را گذاشتم روی پیشخان آشپزخانه و دوباره به آن زل زدم. کم کم احساس کردم گلویم درد میکند و سرفه هایم شروع شد. دچار تب و لرز شدم. یک پتو برداشتم و دور خودم پیچیدم و روی کاناپه دراز کشیدم و همچنان به اثر رژ لب روی فنجان نگاه می کردم. چشمانم سنگین شدند و بعد دیگر نفهمیدم چه شد و به خواب عمیقی فرو رفتم.
18 تیر 1402