ویرگول
ورودثبت نام
علی دادخواه
علی دادخواهنانوا هم جوش شیرین می زند...
علی دادخواه
علی دادخواه
خواندن ۴ دقیقه·۳ سال پیش

تنهایی، کتاب و قدم زدن با حال خوش




تنهایی باعث می شود که یک سوال همیشه ذهنم را به خود مشغول کند، اینکه وقتی در فضایی شبیه خلاء هستم و اتاقم شبیه یک سلول انفرادی است و محکومم تا زمان نامشخصی را در تنهایی سر کنم، آیا کسی هست که در آن لحظه به من فکر کند و در دلش آرزو کند که ای کاش در کنارم بود و با من گپی می زد؟

ولی خب جوابی برای این سوال پیدا نمی کنم، چون اگر کسی بود حتما کاری می کرد تا من بدانم او انگیزه ای برای بودن با من را دارد و این می تواند یک سعادت، یک خوشی برای کسی باشد که مدت زیادی در انزوای خود به سر برده است. اما این طور هم نیست که از این تنهایی شکایتی داشته باشم و بخواهم به هر طریقی از آن فرار کنم و وقت هایی که زمان زیادی را به اجبار و نه به اختیار خود، مجبور هستم در مجاورت آدم ها قرار گیرم، بعد از اینکه از کار فارغ می شوم، می بایست مدت نا مشخصی را به اتاقم پناه ببرم و خودم را با مطالعه سرگرم کنم تا آرام آرام، آنچه در درونم از تعادل خارج شده است را به حال اولیه ی خود باز گردانم و این باعث می شود چند روز از خانه بیرون نروم و همین هم برایم عجیب است که چطور توانسته ام این زمان را در خانه سپری کنم بدون اینکه دچار ملال و یکنواختی بشوم.

بالاخره بعد از گذشت بیش از یک بٌرج، جلد اول در جستجوی زمان از دست رفته را تمام کردم. علت طولانی شدن زمان مطالعه اش این بود که روند داستان شبیه یک نمودار سینوسی بود، ابتدا در اوج، بعد روندی نزولی و سپس دوباره اوج بیشتری داشت و در نهایت هر کاری می کردم تمام نمی شد و به لطف دو روز و نصفی که از خانه بیرون نرفتم، توانستم بالاخره تمامش کنم. هرچند هم زمان با آن چند کتاب دیگر از جمله دمیان، کتاب های شعر فاضل نظری و همچنین دیوان رهی معیری را مطالعه می کردم. نمی دانم این رمان های فرانسوی چه خاصیتی دارند که وقتی به انتهای آن می رسی، انگار جادویی در خود دارند که خیال تمام شدن ندارند و شما وارد یک روند فرسایشی جهت اتمام آن می شوی هرچند در مجموع ناراضی نیستم.

نزدیک ظهر بود که کتاب در جستجوی زمان از دست رفته تمام شد. هوا خوب بود و تصمیم گرفتم تا کتابخانه پیاده بروم. در حین قدم زدن احساس خیلی خوبی داشتم که شاید تا حالا تجربه نکرده بودم. حس عجیبی من را به خود مشغول می کرد، اینکه دچار یک سرخوشی خاصی بودم که به هیچ چیز وابسته نبود. یعنی در آن لحظه می توانستم تا بی نهایت از تنهاییم لذت ببرم و از اینکه این حال خوب به هیچ عامل بیرونی وابسته نبود و از منبعی درونی تغذیه می شد، بسیار خشنود بودم.

این تجربه شاید این را به من نشان می داد که توانسته ام تا حدودی و حتی برای مقداری کم، تنها زیستن را یاد بگیرم و در نبودن انسان ها، دچار ملال نشوم، هرچند هنوز برای مدعی بودن در این مورد خیلی زود است اما همین که می توانم چنین لحظه های را برای خودم ایجاد کنم، بسیار خوشحال هستم.

بنظرم اینکه ما بتوانیم و بدانیم چطور تنهایی مان را مدیریت کنیم، ربطی به این ندارد که ما انسان تنهایی هستیم یا نه، چون حتی در شلوغ ترین لحظه ها، تنهایی همراه ماست اما ما سعی داریم با هرچه مشغول تر کردن خود، آن را پس بزنیم که در این صورت در رفتارمان هر گونه لودگی و پرچانگی دیده می شود و حتی ممکن است دچار افراط شویم و از مشروبات الکی و مخدر هم کمک بگیریم.

تصمیم گرفته بودم جلد دوم در جستجوی زمان از دست رفته را نگیرم، چون سه تا کتاب دیگر از جمله سونات کرویتسر و چند داستان دیگر، تله موش و دیوان شعر رهی معیری هنوز در دست مطالعه داشتم و همچنین می بایست تاریخ ادبیات ایران را که یک مجموعه ی هشت جلدی است را شروع می کردم و در کنار این ها چند کلاس تخصصی اجباری و اختیاری برای رشته ی تحصیلی ام که همه در یک زمان دو هفته ای فشرده شده است، اما وقتی با متصدی کتابخانه گرم گفتگو در مورد کتاب ها شدم، درست مثل یک معتاد نتوانستم جلوی خودم را بگیرم و جلد دوم را برداشتم، هر چند بابت تاخیر در پس دادن کتاب ها زیاد نگران نیستم آن هم به دو دلیل، یک بخاطر مبلغ پایین جریمه دیرآوردن کتاب و دوم اینکه کسی حوصله ی خواندن این کتاب های چند جلدی را ندارد و بودن شان دست من باعث مختل شدن روند کتابخوانی کتابخانه نمی شود!






آخرین روز آبان 1402

یک روز گرم پاییزی دیگر در مشهد




تنهایی
۲۷
۳۱
علی دادخواه
علی دادخواه
نانوا هم جوش شیرین می زند...
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید