
زمستان است اما هوا هنوز بوی پاییز می دهد، فصل خزان خیلی دیر از خواب بیدار شده است و بی امان می بارد و عطر دل انگیزش را در هوایی که جای یک نفر خالیست، جاری می کند. همیشه می دانستم روزی همه سال پاییز خواهد شد، این را وقتی فهمیدم که رفته بودی و هیچ یادگاری از خود باقی نگذاشتی.
رفتن زیر باران سودی ندارد، بیشتر زخم ها را تازه می کند و خاطرات خشکیده را خیس. اما اگر دوباره روزی برگردی، آیا آنها التیام خواهند یافت؟ من که نمی دانم، چیزی عجیبی خواهد بود و این اتفاق بعید است که در اعماق همه چیز درست مثل روز اولش شود.
باران هنوز می بارد بی آنکه بداند چیزهای را دارد دوباره زنده می کند، آیا می شود گفت خیابان های خیس شده هم نیاز دارند که آدم ها آنها را فراموش کنند ؟
من که نمی توانم ولی شاید تو توانسته ای زندگی ات را از همه چیز پاک کنی، تمیز مثل روز اول و هر بار که چیزی که من را به یاد تو می اندازد را می بینی، بی تفاوت از آن عبور می کنی، حتی همین باران که سقف خانه ات را خیس کرده و صدایش از ناودانی به گوش می رسد.
اما من مثل تو نتوانسته ام حافظه ام را پاک کنم، پس خانه نشین شده ام، می ترسم همه آن یادگاری ها در شهر به من هجوم آورند و خرخره ام را بگیرند. تو نمی دانی و درک نخواهی کرد که چه بر سرم خواهد آمد، تو راحت آغوشت را به روی من بسته ای.
می دانم بعد تو، تمام سال پاییز است.
15 دی 1400
علی دادخواه