
برای اینکه هر شب بتونم بنویسم، از صبح ذهنم مشغوله و دنبال ایده های جدید می گردم تا نه تکراری باشه و نه حوصله سر بر. از طرفی حواسمم هست که زیاد غر نزنم، گله و شکایت نکنم تا خواننده تمایل داشته باشه منو بخونه و از مطلبی که نوشتم سرسری رد نشه.
دغدغه نوشتن باعث شده دنبال کتاب های خاصی باشم، این کار قطعا ظرافت و دقت زیادی می خواد و نمیشه هر کتابی رو برای خوندن انتخاب کرد. هفته گذشته کتاب عکاسی، بالن سواری، عشق و اندوه رو خوندم که میشه گفت تقریبا هیچی ازش نفهمیدم!
با اینکه این کتاب توسط مجتبی شکوری معرفی شده بود ولی نتونست نظرمو جلب کنه. هرچند آقای شکوری شاید یکم پیاز داغ کتابو هم زیاد می کنه و خب این توانایی رو داره که می تونه شمارو مجاب کنه تا اون چیزی که می گه رو قبول کنید.
باید بگم در شرایط فعلی وقت آزاد زیاد دارم اما نمیتونم زیاد روی کار و فعالیت مفیدی تمرکز کنم. احتمالا یکم توقعاتم از خودم زیاده ولی خیلی دارم وقتمو تلف می کنم. برای اینکه بتونم حرفی برای گفتن داشته باشم مستند نگاه می کنم و هم زمان دوتا کتاب می خونم البته با سرعت حلزونی.
نمیدونم تا کی می تونم هر روز بنویسم اونم در شرایطی که اصلا انگیزه ندارم و احساس می کنم نیاز به یه پشتیبانی بیرونی دارم تا بهم کمک کنه. همیشه نمیشه خودت تنهایی به جنگ مشکلات بری و بخوای انرژی و توانت رو در حد ایده آل نگه داری.
امیدوارم در این یادداشت های روزانه یا شبانه اتفاق مفیدی برام بیوفته و انگیزه برای ادامه کار درونم ایجاد بشه.
7 تیر 1401
علی دادخواه