ویرگول
ورودثبت نام
علی دادخواه
علی دادخواهنانوا هم جوش شیرین می زند...
علی دادخواه
علی دادخواه
خواندن ۳ دقیقه·۴ سال پیش

تاثیری از کتاب در نیمه شب


در حال خواندن کتاب همه جا پای پول در میان است هستم که تصمیم می گیرم مقدار ریشی که روی صورتم درآمده را کوتاه کنم. ساعت از دو بامداد گذشته است و اینکه می خواهم در این وقت صورتم را اصلاح کنم، کمی غیر طبیعی به نظر می رسد. شاید هم اثر خواندن کتابی باشد که من را تحت تاثیر خود قرار داده است.

داخل حمام می روم و بعد از اینکه ریشم را از ته می زنم، صورتم را با آب سرد می شورم. کمی لذت بخش است و حالم بهتر می شود. به کتاب بر می گردم، تصمیم گرفته ام هر روز حداقل صد صفحه الکترونیک از آن را بخوانم به همراه کتاب دیگری به اسم تلخ و شیرین که به تازگی مجتبی شکوری آن را معرفی کرده است.

همچنان که در حال مطالعه کتاب همه جا پای پول در میان است هستم، یاد بخشی از آن می افتم که گوردون مجبور است که مخفیانه تفاله های چای را به دور از چشم صاحبخانه در کاسه توالت بریزد و بعد از کشیدن سیفون به اتاقش بر می گردد تا برای خودش روی شعله ی خفیف بخاری نفتی آب را جوش آورد. از طرفی به صداهایی گوش می کند که از بیرون در می آیند.زنی که صاحب خانه است درست کردن چای را در اتاق ها غدقن کرده و او مجبور است این کار را بدون سر و صدا و در سکوت انجام دهد.

خوردن یک لیوان چای در اتاقی که هیچ چیز دیگری در آن پیدا نمی شود می تواند لذت بخش باشد. او در جیبش چند پنی بیشتر ندارد و چهار سیگار که دلش نمی خواهد آن ها را مصرف کند چون برای مدتی طولانی پول ندارد تا سیگار دیگری تهیه کند.

همانطور که چای می نوشد، سعی بر این دارد تا به سیگارها دست نزند اما بالاخره مغلوب می شود و سیگاری را آتش می زند. به رزمری دختری که در محل کار قبلی اش با او آشنا شده است فکر می کند و از اینکه از او نامه ای به دستش نرسیده، ناراحت است.

یادآوری این بخش از کتاب هم گرسنه ام می کند و هم هوس می کنم یک لیوان چای بنوشم البته بدون سیگار. داخل یخچال جز پنیر و کره چیز دیگری برای خوردن نیست. از این موضوع ناراحت نیستم. به گوردون فکر می کنم که حتی همین را در اتاقش ندارد.

بعد از خوردن نان و پنیر، زیر کتری را روشن می کنم. همه خواب هستند و صدای آبی که در حال رسیدن به دمای جوش است در تاریکی خانه می پیچد. لازم نیست نگران باشم. کسی برای درست کردن چای من را مواخذه
نمی کند. البته کاش اینطوری بود و ترس مانند یک چاشنی، به این کار طعم خوبی می داد.

ناگهان از خوردن چای منصرف شدم. فهمیدم این تجربه هیچ مفهومی نمی تواند برایم داشته باشد. وقتی محدویدتی نداشته باشید، انجلم کارها خود به خود بی ارزش خواهند بود. حتی اگر فقط خوردن یک لیوان چای باشد. پس شعله گاز را خاموش کردم و بعد سکوت و تاریکی در فضای خانه دوباره حکم فرما شدند.

به اتاقم برگشتم و شروع به خواندن ادامه کتاب کردم. از وقتی که خودسرانه قرص هایم را نمی خورم، ساعت خوابم تغییر کرده است و دیگر نمی توانم شب ها به موقع بخواب بروم. اما از طرفی حالم بهتر شده و فقط باید سعی کنم راه حلی پیدا کنم تا به حالت طبیعی برگردم.

چند روز است که چیزی به ذهنم نمی آید تا آن را یادداشت کنم. سررسید را برمی دارم تا بلکه بتوانم چیزی بنویسم. فقط چهار خط و دیگر هیچ. صفحه ی ورد را باز می کنم تا مطلب بهتری را تایپ کنم. اما همان طور به صفحه خیره می مانم و نمی دانم چه باید بنویسم.

الان که همزمان دو کتاب را مطالعه می کنم و گاهی هم سرکی به داستان های کوتاه از مجموعه ای دیگر می زنم، احساس می کنم شرایط خوب پیش می رود، هرچند زمانی همه چیز عالی است که بتوانم مطلبی هم بنویسم.

تصمیم دارم از ایده های بزرگ دست بکشم و به یادداشت همین اتفاق های کوچک روزانه اکتفا کنم. حداقل کاری است که در شرایط فعلی می توانم انجام دهم. این فعالیت می تواند برایم مفید باشد و نگذارد از تکاپو و تلاش برای نوشتن و خواندن بیوفتم.





6 شهریور 1401

علی دادخواه




جورج اورولیادداشت روزانه
۲۱
۷
علی دادخواه
علی دادخواه
نانوا هم جوش شیرین می زند...
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید