
من تمام آن تابستان های دوست داشتی را از دست داده بودم، روزهایی که می توانستم فقط برای خوش گذراندن در فصل پاییز کار کنم و با پولی که بدست می آوردم، تمام فصل خزان را به سفری بی بازگشت بروم و درست در نقطه ای که به اندازه ی پول بلیط برگشت برایم چیز دیگری نمانده است، سوار اولین قطار شوم و به خانه بازگردم.
می توانستم سخت نگیرم و از تحصیل انصراف بدهم و برای خودم یک زندگی مستقل و یک نفره در آپارتمانی کوچک که منظره ای رو به پارک شهر دارد را انتخاب کنم و آخر شب ها که خسته از سر کار بر می گشتم، همانطور که به موسیقی گوش می دادم و یک نوشیدی را جرعه جرعه می نوشیدم، به آدم هایی نگاه می کردم که داخل پارک مشغول ورزش شبانگاهی بودند یا زوج هایی که با نگاهی عاشقانه به هم زل زده اند و هر از گاهی میانشان بوسه ای رد و بدل می شود.
و بعد از اینکه مغزم به حالتی می رفت که نمی توانستم هوشیار باشم، روی تخت یک نفره ام تا صبح بیهوش می شدم و صبح همه چیز دوباره شروع می شد و من به این امید که بزودی پاییز می آید، یک برگ دیگر از تقویم روی دیوار را جدا و آن را مچاله می کردم و درون سطل زباله می انداختم.
اینکه مشغول چه کاری باشم برایم مهم نبود، فقط دو چیز می توانست برایم جذاب باشد، ارتباط با آدم ها و پول. شاید در یکی از آن روزهایی که در حال ارائه خدمات به مشتری ها بودم، یک نگاه نظرم را جلب می کرد و می توانستم بعدا در مسیر بازگشت به خانه، با او قراری در پارک داشته باشم و بجای اینکه هر شب قبل از خواب از پنجره آدم ها را نگاه کنم، خودم آنجا روی نیمکت می نشستم و با یک نفر گپ می زدم.
اما فکر نمی کنم هیچ گاه چنین شرایطی برایم پیش آید چون خجالتی تر از آن هستم که بخواهم راحت به کسی بگویم آیا می شود امشب شما را به شام دعوت کنم ؟
معمولا اگر هم موردی هم پیش آید، با ناشی بازی زیاد آن را خراب خواهم کرد، نتیجه اینکه ترجیح می دهم همان آخر شب ها تنهایی یک لیوان در دست بگیرم و موسیقی مورد علاقه ام را انتخاب و به بیرون نگاه کنم.
17تیر1400
علی دادخواه