
در لحظه زندگی کن، به آینده فکر نکن، ایمان داشته باش، میگذره، سخت نگیر، خودش درست میشه، فقط فکر نکن و بزار طبق روال طبیعی پیش بره. تو ذهنم هر لحظه با خودم این جمله ها رو تکرار می کنم تا شاید در دنیای بیرونی هم همینطور پیش بره، اما آسونم نیست، بخصوص اینکه بخوای فکرتو خاموش کنی.
خداروشکر درمان خوب داره پیش میره، نسبت به اردیبهشت سال گذشته خیلی حالم بهتره، کمتر استرس و اضطراب دارم و تونستم سر یه کار موقت برم که سال پیش اصلا برام امکان پذیر نبود. اما طبق معمول هر درمانی عوارضی هم داره. اینکه شدیدا بی حوصله شدم و از طرفی نمی تونم فعالیتی رو پیدا کنم که ذهنمو کامل درگیر کنه و از طرفی هم باعث نشه حال روحیم بدتر بشه.
آینده همیشه اذیتم می کنه، توی دلم خالی میشه و با شرایط کنونی سخت می تونم در موردش فکر نکنم. با وجود همه ی مشکلات موجود در تلاش هستم هر طور شده حواس خودمو پرت کنم، به هر طریقی که شده اقدام می کنم. با گذروندن وقت با خانواده یا دوستام. رفتن سرکار و دیدن فیلم های آموزشی. اما بازم بیشتر وقتا آشوبی به پا می شه و من باید تنهایی به جنگ موضوعات جاری زندگیم برم.
کمی هم منزوی شدم و دارم تلاش می کنم ارتباط بیشتری با جامعه برقرار کنم و فکر کنم ابتدا باید از نوشتن احوال روزانه شروع کنم و ارتباط مجازیمو ارتقاع بدم تا بلکه شاید کمکی باشه به فضای واقعی و آشنا شدن با آدم های جدید.
15 اردیبهشت 1401