
اینکه الان تو را در کنارم ندارم، می تواند هر روز من را، در غمی بی پایان فرو برد، اما دردی که بیشتر آزارم
می دهد این است که اگر روزی زمین را ترک کنی، تو آخرین نفر از نسل خود هستی و این یعنی فاجعه و فقدانی جبران ناپذیر.
همیشه از خدا خواسته ام که عمر بی ارزش و ناچیز من را به تو بدهد، چون هوا با نفس های تو دل انگیزتر
می شود و بودنت جهان من را زیبا تر خواهد کرد.
دنیا فقط به یک دلیل نیاز دارد تا جایی برای زندگی باشد و آن عشق است که سال ها قبل، آن را با دست خود، از زندگی بیرون رانده ام. پس تاوان این گناه چیزی جز تنهایی نیست.
خواهش می کنم بیشتر مراقب خودت و مهربانی هایت باش. هر ثانیه که از عمر نازنین تو می گذرد، دیگر بازگشتی ندارد و من اگر می توانستم، تمام سال هایم را می دادم تا آن را دوباره، باز گردانم.
اول فصل عشق
اردیبهشت 99
علی دادخواه