
در روزهایی که می گذرد، اختیار امور زندگی به دست خودم نیست، این یعنی نخواسته ام این طور باشد و خود را در جریان این رودخانه پر خروش قرار داده و با خیال راحت بر روی قایقی استوار چشم هایم را بسته ام و خوابی عمیق اما سبک را تجربه می کنم.
تمرین می کنم که آنچه دیگران برایم می خواهند نباشم، خارج از چهارچوب ها، قاعده ها و دستورها باشم. رهایی را برای هر لحظه ی کوتاه عمرم تجربه می کنم تا بلکه بال های نامرئی روح سرگردانم من را به پرواز درآوردند و به آن آشیان امن برسانند.
رویا تنها دارایی من است، با آن می توانم همه چیز را داشته باشم بی آنکه چیزی داشته باشم.
خودم را سبک کرده ام، اشیاء، لباس ها، کمدهایی پر از تشویش و اتاقی پر از اسباب را دور می ریزم و سعی می کنم رها باشم و بی قید.
حتی می خواهم جمله هایم عاری از هرگونه بار سنگینی باشد که مبادا چشمی را خسته کنند. آرام حرف می زنم و به سکوت احترام می گذارم.
عشق را به خانه دعوت می کنم به همراه دو فنجان چای و یک ظرف پر از صمیمت. می گذارم هوای بین مان جاری باشد از اکنون، دل هامان لبریز از بودن و گونه هایمان سرخ از خنده ای که حاصل یک شادمانی بی انتهاست.
بگزار هر چه می خواهد بشود، من به طلوع خورشید امیدوارم و می سپارم هر چه را به دست نور. می شود که از دیوارها عبور کرد و از باغ آن سوی پرچین غم، گل های شادی را به نظاره نشست.
3 تیر 1401
علی دادخواه
پیشنهاد برای خواندن :