
چه غم انگیز
بعضی از آخرین بارها یادم نیست
آخرین نوار کاستی را که گوش کردم
آخرین باجه ی تلفنی که با آن تماس گرفتم
آخرین بلیط کاغذی که به راننده ی اتوبوس دادم
آخرین روزی که بدون تلفن همراه زندگی کردم
آخرین باری که با مادرم حرف زدم
آخرین روزی که دانشگاه را ترک کردم
آخرین زمستان که بخاری نفتی داشتیم
آخرین روزی که خانه مان تلفن ثابت نداشت
آخرین اسباب بازی دوران کودکی
آخرین کارتون تلویزیون که دوست داشتم
آخرین روزی که عینکی نبودم
آخرین صبحی زودی که برای خرید شیر بیدار شدم تا بروم سر صف و آخرین باری که خواب ماندم و شیر تمام شده بود.
آخرین بازی کودکانه
آخرین روز نوجوانی
آخرین بار که چراغ نفتی را به خاطر قطع شدن برق روشن کردیم
آخرین غذایی که مادرم پخته بود
آخرین بار که مادرم را بوسیدم
آخرین باری که برنامه ای را در تلوزیون سیاه و سفید کوچکمان نگاه کردم و بعدش جهان برایمان رنگی شد.
آخرین دوربین آنالوگ که برای عکاسی در دست گرفتم
آخرین نگاتیو هایی که برای چاپ به عکاسی بردم
آخرین بار که سی دی فیلم کرایه کردم
آخرین باری که با صدای مادرم بیدار شدم
آخرین باری که با سر و صدای کارهای مادر توی آشپزخانه بیدار شدم
آخرین بار که با همه ی اعضای خانواده سر یک سفره غذا خوردم قبل اینکه کسی ازدواج کند و یا مادر برای همیشه از پیشمان برود.
آخرین باری که دنبال مرغ ها دویدم و بعد آنها سرشان بریده شد.
آخرین بار که کوچه ی مان آسفالت نبود.
آخرین بار که بی بی را دیدم.(مادر مامانم)
آخرین آش نظری که مادرم پخت.
آخرین لبخند مادرم
آخرین گریه ی مادرم
آخرین بار که روپوش کلاس اول دبستان تنم بود و بعد روی بخاری سوخت.
آخرین نمره ی بیست
آخرین ترشی که مادرم درست کرد.
آخرین روزی که در هیچ شبکه ی اجتماعی حضور نداشتم.
آخرین روزی که تلفن همراهم یک نوکیای ساده بود و بعد اولین تلفن لمسی ام را خریدم.
آخرین بار که مادرم برای مدرسه به من پول توجیبی داد.
آخرین بار که مادرم می توانست راه برود.
آخرین بازی رایانه ای
آخرین نامه ی کاغذی که نوشتم.
آخرین فلاپی که از آن استفاده کردم.
آخرین بار که مادرم من را بوسید.
آخرین بار که به خاطر بارش سنگین برف مدرسه تعطیل شد( آن زمان مشکل آلودگی هوا را نداشتیم)
آخرین بار که دانشگاه به خاطر برف سنگین تعطیل شد.
و هنوز آخرین های زیادی که در انتظار ماست.
9 آبان 1402