
سال هاست که به این فکر می کنم که چطور میشه زندگیمو تو اردیبهشت متوقف کنم و بتونم تا ابد ادامش بدم، اما تا خواستم این آرزو برآورده بشه، خیلی زود هوای نیمه گرم خرداد صورتمو سوزونده.
چه میشه کرد، من قادر به انجام معجزه نیستم مگر اینکه قبل مرگ از خدا بخوام عالم برزخو برام اردیبهشتی کنه و حتی اگر قرار باشه برم به دوزخ، ترجیح میدم اونجا هم همینجوری باشه.
برای این هفته که صبح با صدای بارون از خواب بیدار می شدم و بوی نم خاک کوچه به مشامم می رسید باید از خدا یه تشکر ویژه کنم و بگم دمت گرم، خیلی دوست دارم.
قبلا با خودم می گفتم شاید بشه کمی از این هوا رو داخل چند تا شیشه خالی مربا حبس کرد و تو فصل های دیگه، زمانی که حالم خوب نیست، درب یکی از اون بطری ها رو باز کنم و هوای داخلشو بکشم تو سینم، بلکه شاید روحم زنده بشه، اما الان به این نتیجه رسیدم که این ایده خیلی هم جواب نمیده و باید برم سراغ اختراع ماشین متوقف کننده زمان، آره این خیلی خوبه.
نه میخوام برگردم عقب و نه می خوام از آینده خبری داشته باشم. دستگاه رو تنظیم می کنم روی همین هفته که همش بارون می بارید و گاهی هم خورشید از لابلای ابرا چشمک می زد و تا آخر همین رو تکرار می کنم.
بعدشم منتظر میشم تا بانک بهم پیام تبریک بفرسته و همچنین یه مکالمه 24 ساعته رایگان از ایرانسل بگیرم و در نهایت در حد بیست دقیقه ازش استفاده می کنم و بقیشم که می سوزه، شاید یکی یادش بیاد و بهم تبریک بگه یا شایدم یه کادویی هم این وسط گرفتم !
ولی خب همه این ها هفته بعد هم تکرار می شه و من از این جریان راضیم و بازم همون بیست دقیقه مکالمه رایگان ایرانسل و همچنین تبریک بانک تا ابد ادامه داره.
ولی فعلا هیچ ماشینی زمانی وجود نداره پس باید یه آگهی تو روزنامه بدم و درخواست کمک کنم تا شاید یکی پیدا بشه و اردیبهشت امسال رو تا از دست نرفته برام نجات بده.
البته شاید بتونم برم یه جایی زندگی کنم که آب و هواش همیشه بارونی و گرم باشه، اما من بدجوری وابسته شهری هستم که در اون متولد شدم پس باید یک سال دیگه صبر کنم تا دوباره برای سی و یک روز دیگه اردیبهشت مال من باشه.
19 اردیبهشت 1400
علی دادخواه