
و هر بار عکست را عوض کردی
دلم ریخت
کاش می شد
جایی می رفتم
که هیج نمی توانستم
نشانه هایی از تو را ببینم
من بعد تو
تو بعد من
چه بر سرمان خواهد آمد؟
چه کسی را دوست خواهیم داشت
و بوی تن هایمان را
با بوییدن کدام پیراهن
دوباره به یاد خواهیم آورد؟
و اگر بی تاب تو نباشم
عمر
چه بیهوده می گذرد
چشمانت را
در خودم
ذخیره می کنم
و هر بار که نیاز به غم داشته باشم
کمی از نگاهت را
می نوشم
و مست می شوم
امان از زمانی
که در من نباشی
و من از تو
خالی شوم
بی شک آن روز
روز مرگ من است
پس چشمان زیبایت را
هیچ وقت از من
دریغ نکن...
و حالا
که چشمانت
قبل از خورشید
طلوع می کند
و حالا
که نگاهت
قبل از غروب
در افق
امتداد پیدا می کند
و حالا
که عطر پیراهنت
هر رهگذری را
بیهوش می کند
و حالا
که صدایت
روی هر نوایی را
کم می کند
آیا می شود
تو را از خدا خواست؟
خیلی دوست دارم ببینم
بعد از من
چه کسی تو را
دوست می دارد
خیلی دلم می خواهد بدانم
برای او چگونه
دلبری خواهی کرد
من که تمام عاشقانه های دنیا را
به تو گفته ام
اما بعد من
آیا همه ی این حرف ها
برایت
تکراری نخواهد بود؟
خیلی دلم می خواد بفهمم
بعد از من
چگونه ویران می شوی
وقتی بفهمی
دیگر با کسی جز من
حالت خوب نیست...
27 شهریور 1402
علی دادخواه