
از آخرین بار که من را در آغوش خود پذیرا شده ای، مدت زیادی می گذرد و بعد آن دیگر هیچکس من را به خود دعوت نکرد تا گرما و عطر بدنی را تجربه کنم. گویی تو من را چون جادوگری سنگدل طلسم کردهای و این است که دیگر کسی به سمتم نمی آید.
تنهایی گاهی نه تلخ است و نه شیرین، می شود گفت روزهایی هستند که هیچ مزه ای ندارند. درست در همین لحظه هاست که دلم هوایی می شود و دوست دارم بی هیچ بهانه ای در کنارت باشم و تنهاییم بوی تو را به خود بگیرد.
شاید باورت نشود، اما من به دلایلی نا معلوم، بسیار زیاد دیوانه ام، یعنی بی خود و بی جهت، اخلاقم شبیه کودکی بد عُنُق می شود که سر کوچکترین مسائل لج بازی می کند و در نهایت اگر به مراد دلش نرسد، میرود گوشه ای پشت به همه می نشیند و در حالی که دارد با صدای بلند می گرید، داد می زند من قهرم!
در این مورد هر چه مادر مهربان تر، بچه نامهرباتر است و تو چنان مهر مادری داشتی که از آن لبریز بودی و چون این در سرشتت بود، ناخودآگاه تمام مهر زنانه ای که به مهری مادرانه میل داشت را به من عرضه کردی و باعث می شدی من درست همان کودک لجبازی بشوم که از اخلاق پُر مهر مادرش سوء استفاده میکند.
آری، من ناخودآگاه در برابر رفتار ناخودآگاه مادرانه ات، رَم کردم و حال که بیشتر به آن روزها می اندیشم، می بینم قسمتی از وجود من در گذشته جا مانده است، به عبارت دیگر، می بینم تو با مهر مادری ات، بخشی از کودکی ام را بیدار کردی که به قول معروف، هیچ وقت کودکی نکرده است.
این رفتار، هشداری است برای آینده که اگر مراقب نباشم، ممکن است دوباره تکرار شود. اما هیچ گله ای از تو ندارم. تو بر اثر ذات مادرانه ات رفتار کرده ای، طبیعی و بدون هیچ حیله ی زنانه ای، گو اینکه بعضی زنان درست برعکس رفتار می کنند و با نوعی عشوه گری و دلبری، مرد را در دام خود گرفتار کرده و بعد هر بلایی که میخواهند سر او می آورند.
بی تعارف می گویم، دلم برای آن آغوش پُر مهرت تنگ شده است. با خود می گویم کاش هیچ وقت نمیدیدمت، کاش به زمان قبل از آشنایی با تو باز می گشتم و در زندگی ام، از کمبود محبت مادرانه ات رنج نمی بردم. اما هیچ بازگشتی وجود ندارد و زمان بی رحمانه بر پیکر ضعیفم، شلاق دوری ات را می نوازد و من از درد این تنهایی جان گداز به خود می پیچم و چنان دردمندم که هیچ صدایی از گلویم بیرون نمیآید.
در این روزها چقدر هوا، هوای بودن توست، چقدر دلم هم آغوشی ات را می خواهد، چقدر دلم برای آن دلبری های مادرانه ات تنگ شده است.
چه می شود کرد، کودکی که بزرگ شده است را نمی توان به درستی تربیت کرد، نمی شود به راحتی رفتارش را اصلاح کرد و من هنوز همان کودکی ام که خودش را لوس می کند، قهر می کند و لجبازی میکند. پس می بایست از تو فرار می کردم. من همان درخت خشکی هستم که وقتی بغلم کردی، در خزان عمرم شکوفا شدم، برگ هایم رشد کردند و در نهایت شاخه های اندیشه ام پُر شدند از میوه های مهربانیات.
اما بعد از تو به یک باره زمستان آمد و بار دیگر من تبدیل به همان درخت خشک و بی ثمر شدم چنانکه تک تک شاخه های زندگی ام، زیر بار سنگین برف روزگار، یکی یکی می شکنند و دیری نمی گذرد که هیزم شکن سرنوشت، این تَن موریانه زده و پوسیده را، به زمین بزند.
در کتاب گاه ناچیزیِ مرگ، جایی ابن عربی به همسرش می گوید:
تنگ در آغوشش گرفتم و او را بوسیدم. عطرش تمام اتاق را پُر کرد و از پنجره ها بیرون زد... و غریقِ عشقی عمیق شدیم.
و حال من هم نیز چنان می خواهم تو را تنگ در آغوشم بگیرم که عطرت تمام جهان را پر کند و از مرز این کهکشان سرگردان تا بی نهایت بیرون رود طوری که وقتی به هر جایی می روم، غریق آن عشق مادرانه ات شوم و حضور پُر از مهرت را، همه جا احساس کنم.
برایت دعا می کنم، از خدا می خواهم تو را در پرتوی خود از همه ی بلاها حفظ کند و همچنین می خواهم من را برای تمام نا مهربانی هایی که به تو روا داشته ام، ببخشد و امیدوارم تو نیز من را بخشیده باشی.
آخرین روز سال 1402