
موهایش کمی گندمی شده بود، مردی تقریبا میانسال، چهرهای خسته اما جدی، کمی سرد با لایههایی از طراوت دوران جوانی، در حالی که انگار از دختری کام میگیرد، چپقش را وحشیانه دود میکرد و بیآنکه به مخاطب جوانش اهمیتی بدهد، همانطور که روی صندلی راحتی در پیاده رو لم داده و منتظر بودند تا گارسون قهوهی عصرانه را بیاورد، با حسرت و حتی تمسخر، به زنهای آن طرف خیابان نگاه میکرد که در دستههایی، مشغول تماشای ویترین پر زرق و برق مغازهها بودند، آنگاه بیآنکه امتداد نگاهش را تغییر بدهد، به مرد جوان همراهش گفت:
گاهی به این میاندیشم که زنها یا حداقل بخشی از آنها، توانایی پذیرش صد در صد عشق یک مرد را ندارند. این طور که حوصلهشان سر میرود از اینکه یک نفر، به کمال آنها را دوست دارد و در جهان هیچ کس را جز آنها نمیبیند. مردی که به جای خدا، زنش را میپرستد، به او سجده و او را عبادت میکند را با همهی این خوی بندهواریاش، با همهی بزرگی، متانت و خضوعی که دارد و نهایتاً با تمام مردانگیاش، باز او را خوار و کوچک میشمارند. در دل دعا میکنند و آرزو دارند که کاش این مرد دچار لغزشی شود و به آنها خیانت کند، آنگاه انگار کورهی خاموش عشق آنها دوبار گُر میگیرد و آتش خاموش حسدشان، دوباره شعلهور میشود. آن موقع انگار انگیزههای فراموش شدهی زنانه، بار دیگر وجود تاریک آنها را روشن میکنند و با تمام قدرت آماده میشوند تا به جنگ رغیب بروند.
اصلا اگر مرد خیانت نکند مرد نیست! زن اگر برای عشقش نجنگد زن نیست! چه بسا مردانی که برای رسیدن به زنی، حتی خدا را هم قربانی کردهاند اما فقط به این دلیل که تا سر حد مرگ به همسرشان وفادار ماندهاند، ترد شده و عشقشان مورد قبول واقع نشده است. زن، عشق بدون چه و چرا، بدون قید و شرط، وسواس گونه و مالیخولیایی را نمیخواهد، بلکه گاهی دوست دارد کمی تفریح کند. زن پادشاه است و چنین موجودی یک دستگاه طویل و دراز حکومتی دارد از خدم و حشمی که بایستی آنها را به کار اندازد و در نهایت لذت برد. او میخواهد مردان گلادیاتور را به جان هم اندازد، و زنان فاحشه را به بستر دولتمردان دعوت کند تا لکهی ننگی بر دامن آنها زند بلکه بگوید که دیدید که این لافزنان و این اسطورهها، چگونه وقتی پستان لرزان و تازهی زنی را میبینند و وقتی کفلهای بزرگ و شادابی را لمس میکنند، چطور مثل سگان دم تکان میدهند و چون خری برای جفتگیری لگد میزنند!
آه که پادشاه چه بیآبرو همه را میخواهد! و این یعنی همان حکومتی که او دوست دارد همه چون دلقکان یک سیرک برای او چون یک فیل، روی طناب باریک راه روند و مانند یک شیر نر، از درون حلقهی آتش عبور کنند.
اما یک مرد باهوش، هیچ وقت اسیر یک امپراتور نمیشود که در نهایت بخواهد برای او تبدیل به گلادیاتور شود و جانش را به قمار یک لحظهی خوش و هوس زودگذر او، از کف بدهد. بلکه با او وارد یک بازی میشود آن هم از موضعی برابر، چون اگر غیر از این باشد، حتماً فریب خواهد خورد، زیرا که زن این توانایی را دارد که طوری نقش بازی کند و طوری فضاسازی کند که رقیبش فکر کند همه چیز در شرایط برابر اتفاق میافتد و بدتر از آن این که گاهی دچار غروری کاذب شود و حتی خود را در موضعی بالاتر ببیند و این درست همان چیزی است که زن میخواسته! پس درست در لحظهای که مرد فریب میخورد، زن با یک ضربه او را از عرش به فرش میکشاند و در نهایت مرد اسیر میشود و میبایست جانش را در میدان نبرد گلادیاتورها، برای پادشاه، قمار کند.
و اما مرد باهوش چه میکند؟ او هیچ وقت زن را دست کم نمیگیرد. او را چون خدایی میپرستد اما سجده نمیکند.بلکه برای اینکه بتواند توجه او را جلب و هرچه بیشتر آتش عشق و محبتش را تیزتر کند، تبدیل به بازیگر میشود و نقش بازی میکند. اینگونه که گاهی در خفا و آرام به نجوا میپردازد تا توجه جلب کند و در مراحل بعد، کار را به جایی میرساند که زن واقعا فکر کند که مردش دارد خیانت میکند و اینجا تازه بازی شروع میشود، اما مرد زرنگ میداند که چطور پیش رود که پا را فراتر از مرزها نگذارد زیرا ممکن است که در نهایت بازهم بازندهی این بازی خود او باشد.
مرد جوان یکه خورد، او به دختری علاقه داشت و میشود گفت عشقی سودایی را تجربه میکرد و صحبتهای این مرد غریبه که به تصادف با او آشنا شده بود، چون تیغی بود که دلش را زخمی میکرد و او را از خوابی مصنوهی، کمی به هوشیاری باز میگرداند. اما در نهایت نمیخواست حرفهایش را قبول کند. هر چند در این مدت زمان حدود یکسال، به هر روشی سعی کرده بود تا عشق و علاقهاش را به دختر اثبات کند اما باز میدید رفتارش با او همان است که با سایر مردان، حتی بعد از این که پی برد که مردی را به دام انداخته، او را آزار میداد این طور که، با همه کس گرم میگرفت الّا کسی که تمام وجودش را به پای او میریخت.
۹ مهر ۱۴۰۵