ویرگول
ورودثبت نام
علی دادخواه
علی دادخواهنانوا هم جوش شیرین می زند...
علی دادخواه
علی دادخواه
خواندن ۳ دقیقه·۳ سال پیش

با ملال می جنگم




با ملال می جنگم. گلویم را سخت گرفته است و با بیشترین توان می فشارد.با اینکه اکسیژن به ریه هایم نمی رسد و صورتم سرخ شده است اما با آخرین نفسی که برایم باقیمانده با صدایی خفه می خندم و اشک از چشمانم جاری می شود که البته بیشتر شبیه خون است با طعم شوری که دارد.

درست در لحظه ای که می خواهد جانم کنده شود، دست از من بر می دارد تا جان دادنم را ببیند. اینکه هنوز هم می توانم زنده باشم برایش جالب است. من اما نفسی تازه می کنم و بعد می بینم غروب با غم انگیز ترین حالت چهره اش به من زل زده و دستش را به سوی من دراز می کند.

به سختی بلند می شوم و به سمت صندلی می روم و روی آن می نشینم. هوا گرفته است. هیچ بادی نمی وزد و صدای کلاغ ها که دارند حنجره شان را پاره می کنند به گوش می رسد. دلم می خواست از دست این لحظه ها فرار می کردم و در جایی پنهان می شدم.

مجبور هستم تحمل کنم تا شب فرا برسد. آن وقت کم تر احساس دلتنگی می کنم و می دانم در پناه ماه و ستاره می شود کمی آسوده خیال به آسمان نگاه کرد و از درخشش شهاب سنگی که عبور می کند به وجود امیدی که در دل سیاه شب پنهان شده است پی برد.

حال ملال من را با خودم و کوله باری از حرف های فروخورده تنها گذاشته و در گوشه ای از فردا منتظر فرصتی دیگری است تا دیوانه وار با تازیانه اش بر پیکر نحیف من شلاق زند. می خواهم از دست او فرار کنم و به جایی بروم که او آن جا را بلد نباشد یا حداقل قدری دور باشد که دستش به من نرسد.



پس از تحریر :

دیشب حالم خیلی بد بود. هیچ کس نبود تا با او کمی صحبت کنم. دچار بحرانی شده بودم که دوست داشتم و آرزو می کردم که در همان لحظه همه چیز برایم هر چه زودتر تمام شود. تنها این بار نبود که چنین تجربه ای را پشت سر می گذاشتم، بارها اتفاق افتاده که به کسی نیاز داشتم، یک نفر که شهامت از دست رفته ام را نجات بدهد، اما وقتی به اطرافیانم نگاه می کنم، می بینم همه شان در دریایی از گرفتاری ها غرق شده اند و خب کسی که خودش نیاز به امیدواری دارد، نمی تواند روح مرده ی زندگی تو را زنده کند.

آن دم همه چیز چنان پوچ بود که دلم می خواست دیگر به هیچ فعالیتی ادامه ندهم. آن قدر از خواندن و نوشتن دور بودم که حتی خودم را هم نمی شناختم. تصمیم داشتم همه ی نشانه ها و همه ی ردپایی که از من باقی مانده بود را از بین ببرم، گویی که از اول اصلاً نبوده ام. آخر نمی توانستم معنا را در پوچی درک کنم و این خود عذابی بدتر بود که دائم من را اذیت می کرد.

اما امشب قدری بهتر شدم. شاید به خاطر چند ساعت خواب بعد از ظهر باشد. وقتی بیدار شدم، هنوز باران می‌بارید اما برای من فرقی نداشت که هوا چگونه باشد. دیروز از کتاب ها متنفر شده بودم، می خواستم همه را به کتابخانه تحویل بدهم. بیهوده وقتم را در این رفت و آمدها تباه کرده بودم. مائده های زمینی اثر آندره ژید حالم را بدتر می کرد و رهایش کردم. از دیشب به سراغ بیگانه اثر آلبر کامو رفتم. نظرم را جلب کرد . توانستم دوباره به روند خواندن بازگردم.

پس از تحریر 2:

متن با ملال می جنگم را بین نوشته های قدیمی ام پیدا کردم. شاید از نظر دیگران یک نوشته ی ساده باشد اما خود از خواندن آن بسیار تعجب کردم. انگار آن را کس دیگری نوشته است. دقیقاً نمیدانم آن را در چه تاریخی نوشته ام یا اینکه آن را قبلاً در جایی منتشر کرده ام یانه، ولی در هر صورت تصمیم گرفتم آن را منتشر کنم، خب به کسی که بَر نمی‌خورد، این هم مثل هزاران مطلب دیگری که در تاریخ مدفون خواهند شد.





22 اسفند 1402




۲۹
۱۴
علی دادخواه
علی دادخواه
نانوا هم جوش شیرین می زند...
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید