ویرگول
ورودثبت نام
علی دادخواه
علی دادخواهنانوا هم جوش شیرین می زند...
علی دادخواه
علی دادخواه
خواندن ۲ دقیقه·۲ سال پیش

ای آنکه فراموشت کرده‌ام




ای آنکه فراموشت کرده ام

به خود دروغ می‌گویم، مگر می‌شود حادثه‌ای به نام عشق را فراموش کرد. پس هرگاه از من به تو خبری نرسید، هیچ باور نکن که من ممکن است فراموشت کرده باشم.
زندگی است و هزاران داستان نیمه تمام. گاهی گرفتاری‌ها هم نعمت می‌شوند، حداقل در دل آنها کمتر به تو فکر می‌کنم، سرم گرم می‌شود و برای چند ساعت از فکر تو بیرون می‌آیم.
اما با شب‌ها چه کنم، همین که قدم به خانه می‌گذارم، انگار دنیا بر سرم آوار می‌شود، مثل بیماری که سال‌ها بیهوش بوده است، یکباره بیدار می‌شوم و می‌بینم دیگر هیچ کس را ندارم و تنهایی چون حیوانی درنده، به من حمله می‌کند.
می‌دانم که ممکن است من را برای همیشه فراموش کرده باشی و یا حداقل چنان درگیر زندگی‌ات باشی که هیچ یادت نیست روزگاری ما دو دلداده‌ای بودیم که هیچ روز و شبی را بی‌خبر از هم پشت سر نمی‌گذاشتیم ولی حال چنان سرنوشت مارا از هم دور کرده است که دیگر امیدی به وصال تو نیست.
می‌دانم تمام دل نگرانی‌ها و تمام گریه‌های شبانه‌ام بیهوده است. چه فایده از اینکه برای کسی اشک بریزم که به فراموشی دچار شده است.
هر چه بر عمرم اضافه می‌شود، دل نازک‌تر و حساس‌تر می‌شوم. راستش دیگر مثل گذشته تحمل رنج‌ها را ندارم. درد دوری‌ات چنان قلب جوانم را پیر کرده است که هر که من را می‌بیند فکر می‌کند که به آخر خط زندگی رسیده‌ام و دیگر امیدی به زنده ماندنم نیست.
اما با وجود تمام بی‌مهری‌هایت و با اینکه انگار برایت تمام شده‌ام، اگر تنها دلیل دلتنگی‌هایم تو باشی، هرچقدر هم برایم دردآور باشد، باز آن را زیبا می‌بینم و دوستش دارم.
ای تنها دلیل زنده ماندنم، آیا می‌شود قبل از مرگ، یک بار دیگر آن روی چون ماه تابانت را ببینم؟ یا این آرزو را به گور خواهم برد؟
تظاهر می‌کنم که فراموشت کرده‌ام، یاد گرفته‌ام چگونه بخت سیاهم را پشت نقابی از دیوانگی پنهان کنم. زیاد می‌خندم، گاهی با صدای بلند. دیگران من را جدی نمی‌گیرند و فکر می‌کنند که یک انسان سرخوش هستم ولی نمی‌دانند که من هر دقیقه در تلاشم تا تو را از یاد ببرم و این بیهوده ترین تلاش من است که هیچ گاه در آن موفق نخواهم شد.
از آن روز می‌ترسم که اگر به طور اتفاقی تو را بار دیگر در گذر کوچه‌ای یا خیابانی ببینم، طاقت از کف داده و به سوی تو بشتابم تا باری دیگر به یاد گذشته، سخت در آغوشت بگیرم. اما از این ترسناک‌تر آن است که تو من را نشناسی یا دلت نخواهد که بشناسی و در این صورت دنیا برایم به پایان خواهد رسید.
آه که چقدر دلم بوی پیراهنت را طلب می‌کند و حاضرم تمام دارایی‌هایم را بدهم تا بلکه یک بار دیگر آن عطر دل‌انگیز تنت را استشمام کنم. ایمان دارم جوانی‌ام در آغوش هوس‌انگیز تو جا مانده است.




۲۵ دی ۱۴۰۳




۴۳
۱۵
علی دادخواه
علی دادخواه
نانوا هم جوش شیرین می زند...
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید