
تعداد روزهایی که برایت چای دم کرده ام را به خاطر ندارم، تو هم نمی دانی، چون حواست جای دیگری بود و طعم خوب خوشبختی را نمی فهمیدی، درک این که در زمان اکنون باید زیست کار سختی نبود ولی آن طور که می خواستیم پیش نرفت.
شب ها به تو فکر می کنم، چشمانم را که می بندم، رویای روزهایی که باهم بوده ایم، به زیباترین شکل ممکن، برایم مجسم می شوند، آنجا تو مهربان تری، به حرف هایم گوش می دهی و طعم چایی را که برایت تازه دم کرده ام را با تمام وجودت حس می کنی.
صدایی من را بیدار می کند، کبوتران خود را به پنجره می زنند، وقت غذا خوردنشان است و من باید برایشان دانه های ارزن بریزم. دلم خوشم به همین کار هر روزه ام، شاید کبوتری از تو خبری آورد، می دانستی که آنها چقدر مهربانند، درست شبیه تو، وقتی که دلت کمی برایم تنگ می شد و می خواستی در کافه ای با هم گپی بزنیم.
در طول روزهایی که می گذرند، امید دارم که فراموشت کنم، چه تناقض بزرگی را باخود حمل می کنم، بخش از وجودم نیاز به بودن در کنارت را دارد و خودم که دیگر خسته شده ام. می خواهم به چه هدفی برسم وقتی هیچ مقصدی در پیش رویم نیست، باور کنم یا نه، جای تو خالی شده است، تهی تر از وجود من.
هر روز سر ساعت مشخصی چای دم می کنم، نه، دیگر دو فنجان نمی ریزم، بلکه تمام فنجان ها را پر می کنم و با تمام آن هایی که نیستند، جشن کوچکی برپا می کنم. من می نوشم، قند به جای اینکه در دل آب شود، در دهانم آرام آرام حل می شود و به سرد شدن چای داخل فنجان ها نگاه می کنم. هیچکس تقاضا ندارد که آن را برایش عوض کنم، من می مانم و سردی جشنی که هیچکس حضور ندارد.
می توانم سال های عمرم را به تنهایی خرج کنم بدون اینکه چیزی به دست آورم، ثروت من تو بودی که از کف رفته ای، پس زمان نه تنها طلا نیست بلکه زنجیری است سنگین بر دست و پای من که نمی گذارد به همه چیز پایان دهم، مگر اینکه شاید برای فرصتی دوباره، به دیدنم بیایی و غم را از چهره ی ماتم زده ام دور کنی.
سخت نیست، فقط اراده می خواهد با کمی از مهربانیت، هنوز هم می توانیم فرصت دوباره ای به هردوی مان بدهیم، برای عاشق شدن و برای عشق ورزیدن. طعم لحظه ها می تواند معطر شود با صدایت و با گرمای وجودت همه زمستان هایم به بهار خواهند رسید.
من منتظرم، برایت چای دم کرده ام.
5 اسفند 1400
علی دادخواه