
امروز در جاده ای در حرکت بودم که روزگاری تو بارها از آن عبور می کرده ای در حالی که من بی خبر، عبورت را می دیدم و هیچ متوجه نمی شدم کسی که بخشی از زندگی ام را شکل خواهد داد، بارها این جاده را به سمت مقصدش پیموده است.
هوا ابری و سرد بود، اما به رفتنش می ارزید، حداقل چند خاطره ی کهنه را دوباره یادآوری می کرد و من را می برد به آن سال های دور، روزهایی که بیشتر شبیه یک توهم بود تا واقعیتی که در تاریخ زندگی ام ثبت شود، هیچ جای انکاری نیست، چون آن شهر و همه ی نشانه ها درست مثل گذشته پا برجا باقی مانده اند.
تو به سرنوشت اعتقاد داری ؟ حتم دارم داشته باشی، چون یادم هست بارها در موردش باهم صحبت کرده بودیم و دیدی چه بی رحمانه آنچه در تقدیرمان بود، ما را کیلومتر ها از هم دور کرد، شبیه آنچه در داستان های عاشقانه می خواندیم، ولی ما کجا و افسانه های دور کجا.
به دشت های خالی خیره می شوم، اندک درختانی برهنه از برگ که غریبانه در بیابان رو به آسمان در طلب بهاری دیگر نجوا می کنند، این سرزمین نفرین شده نیست، بلکه آدم هایی که پا به آن می گذارند، گرفتار می شوند، تسخیر می شوند و وقتی که می خواهند دوباره به وطن شان بازگردند، همه چیز برای آنها دگرگون خواهد شد. این را تا عمق وجودم فهمیده ام، چون هر دویمان روزی از این جاده عبور کرده ایم و یک بار برای همیشه، همه چیز در ما نابود و از نو متولد شده است.
نگران نباش، این بار این سرزمین و این جاده دیگر کاری به من نخواهند داشت، زهرشان همچنان در رگ هایم جاریست و دوباره نیش زدنشان کارکردی نخواهد داشت و تو که دیگر از همه ی سرنوشت من محو شده ای، پس دیگر چیزی برای از دست دادن وجود ندارد، می روم تا کمی داغ ها را تازه کنم یا شاید هم نوعی التیام را در میان آنچه از گذشته به جای مانده را در آغوش کشم.
9 تیر 1401
علی دادخواه
از یادداشت های گذشته