
اگر کتاب نخوانم، احساس می کنم نوشتنم بیهوده است و به هیچ کار نمی آید. حداقل جراتی که دارم این خواهد بود که در اوج گرمای سوزان تابستان دل به شهر بسپارم و در کتابفروشی ها چرخی بزنم به امید آن که، آن چه دنبالش هستم را بدست آورم.
کمی سخت پسند هستم و یا شاید سطح فهم و سوادم آنقدری قد نمی دهد که بتوانم هر مطلبی را درک کنم، سعی می کنم در حد توان سراغ موضوعاتی بروم که برایم جذاب باشند و از طرفی کمک کنند که ذوق و شوق نوشتنم بیشتر شود.
وقتی سخت پسند شوی، کار پیدا کردن هم مشکل تر می شود اما خوبیش این است که می توانم حداقل یک کتاب با ارزش پیدا و آن را برای خواندن به دیگران هم توصیه کنم. امیدوارم بتوانم بعد از مدتی که معلوم نیست چقدر طول بکشد، لیستی از کتاب های مورد علاقه ام را منتشر کنم.

مدتی این فکر در سرم افتاده است که چه می شد برای خودم یک کتابخانه تخصصی و مخصوص داشتم. می توانستم کتاب هایی که به سختی آنها را پیدا کرده و از خواندن شان لذت برده ام را یک جا جمع کنم و در ادامه این امکان ایجاد می شد تا آنهایی که شبیه من هستند به راحتی به این کتاب های خاص دسترسی داشته باشند.
فضای اتاق من محدود است و نمیدانم اگر در آینده تعداد کتاب ها بیشتر شوند چه باید کرد، از طرفی دوست ندارم آنها را بفروشم یا به کتابخانه های عمومی اهدا کنم، شاید این کمی خودخواهی باشد ولی دلبستگی باعث چنین رفتاری می شود.
بزرگان زیادی هستند که حتی تمام ثروت و پولی که داشته اند را صرف جمع آوری کتاب های کم یاب و نایاب کرده و با ایجاد کتابخانه ای ارزشمند کمک ارزنده ای به جویندگان علم و دانش و همچنین نسل های بعد کرده اند. آنها با این فداکاری باعث شده اند تا میراثی گرانبها برای آیندگان به یادگار باقی بماند.
البته همین که نیت کار خیری را در سر داشته باشیم، احتمالا مقدمات آن هم در آینده فراهم شود. شاید هم نتوانم کتابخانه ای را احداث کنم ولی ممکن است شرایطی پیش آید که کاری در راستای بهره بری و راه اندازی چنین کتابخانه ای برایم فراهم شود و من هم در این کار بزرگ سهمی داشته باشم.
از بحث کتابخانه مهمتر خود نوشتن است که اهمیت ویژه ای برایم دارد. هنوز مشکلات زیادی وجود دارد که نمی گذارد آن طور که دلم می خواهد بنویسم. خام هستم و بایستی برای پخته شدن از کوره در نروم. این آتش گداخته است که نویسندگان بزرگ را صیقل می دهد و آنها را به درجه ای می رساند تا آنچه که تجربه کرده اند و یا با پوست و گوشت خود با آن در آمیخته اند را بر قلم جاری کنند.

جرات پا گذاشتن در این راه پر پیچ خم را هنوز پیدا نکرده ام. حتی می ترسم به آن فکر کنم. چطور می شود زندگی نزیسته را به قلم آورد و انتظار داشت که دیگران از خواندن آن تاثیر بپذیرند. این جاده مرد می خواهد که دل شیر داشته باشد و با هر بادی به خود نلرزد.
پاهایم می لرزند و قلم در انگشتانی سست رو به جلو پیش می رود. این آشیانه امن را کی ویران خواهم کرد و به آسمان بال خواهم گشود ؟
6 مرداد 1401
علی دادخواه