ویرگول
ورودثبت نام
علی دادخواه
علی دادخواهنانوا هم جوش شیرین می زند...
علی دادخواه
علی دادخواه
خواندن ۲ دقیقه·۶ سال پیش

اولین بار در مراسم صبحگاه



عکس تزئینی است.
عکس تزئینی است.

نمی دانم چه شد که وقتی کلاس سوم دبستان بودم به خود جرات دادم و رفتم روی سکو و مقابل چهارصد تا بچه ایستادم و برای مراسم صبحگاهی قرآن خواندم البته با اشتباه و کل جمعیت مدرسه به من خندیدن اما باز هم دوباره این کار را انجام دادم و روز بعد همه یادشان رفت که بار اول خراب کرده ام و من تبدیل شدم به یکی از مجریان مراسم صبحگاه. دیگر همه چیز می خواندم، از تلاوت قرآن گرفته تا صلوات خاصه امام رضا (ع) که همه رو به حرم می ایستادیم و من با صدای بلند و صوتی خاص آن را پشت میکروفن قرائت می کردم.

این کار تا دبیرستان هم ادامه داشت و من امور نمازخانه و اجرای مراسم صبحگاهی را به عهده داشتم تا آنجا که روزی که از دانش آموزان نمونه تقدیر می شد، به پاس زحماتم و به رسم یادبود هدیه ای به من از طرف مدرسه اهدا شد.

به اذان دادن و مکبری هم علاقه داشتم ولی مسجدی در محله ما نبود تا بشود از آنجا شروع کنم. فقط محرم که می شد داخل پارکینگ آپارتمان روبروی خانه مان چادری برپا و مراسمی برای امام حسین (ع) برگزار می شد.

اولین تمرین مکبری از نماز جماعت همان مراسم محرم شروع شد اما باز هم خراب کردم و چند دختر هم خندیدن و من حسابی خجالت کشیدم، هرچند همه صلوات فرستادند تا توی ذوقم نخورد اما باز هم ادامه دادم.

بعد از مدتی در محله یک نفر خیر پیدا شد و زمینی را وقف کرد اما هنوز پولی برای ساخت بنای مسجد فراهم نشده بود. پدرم چون بنا بود و چند نفری را می شناخت توانست مقداری آجر و مصالح برای ساخت یک نمازخانه موقت تهیه کند. بعدش هم خودش دست به کار شد و با ملات گل و سیمان، یک چهار دیواری موقت را درست کرد.

سقف نمازخانه آسمان بود و درب وردی آن هم همیشه باز.من و چند نفر از بچه های محل دم غروب می رفتیم کف آنجا را آب می ریختیم و جارو می زدیم، بعد از پهن کردن فرش ها نوبت به اذان دادن و مکبری بود که مشتاقانه می رفتم میکروفن را می گرفتم و با تمام توان یک پسر بچه نه ده ساله، اذان می گفتم.

دانشگاه که قبول شدم خبری از مراسم صبحگاهی نبود، مستقیم می رفتیم سرکلاس درس، مسجد محل هم با کمک خیری ساخته شد و دیگر نیازی به آب و جارو و پهن کردن فرش نبود و از طرفی من بزرگ شده بودم و نسل جدید بچه های محل تمام کارهای مسجد را انجام می دادند.

بیش از ده سال است که از آن روزهای خوب کودکی و نوجوانی می گذرد و من نه در مراسم صبحگاهی مدرسه قرآن می خوانم و نه برای نماز جماعت مسجد محله اذان می گویم ، هرچند هنوز هم دوست دارم اگر مجالی بود مثل همان دوران کودکی و مدرسه دوباره اذان بگویم و مکبر نماز جماعت مسجد و مدرسه باشم.






1 بهمن 1399

علی دادخواه





حال خوبتو با من تقسیم کنکوتاه نوشتهمدرسهمسجد
۴۵
۱۰
علی دادخواه
علی دادخواه
نانوا هم جوش شیرین می زند...
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید