
آخر شهریور است
بوی رب تازه
از هر خانه ای به مشام می رسد
حسی از زندگی و گذشته را
در ذهن من تداعی می کند
انگار همه آماده می شوند
تا شیشه ها را از مربا و ترشی پر کنند
مثل مورچه ها که برای زمستان
آذوقه جمع می کنند
باید در میان همین تکاپو
معنای زندگی ام را پیدا کنم
میان درختانی که
برگ هایشان دیگر رمقی در چهره شان نیست
باید به تو هم فکر کنم
که اگر اینجا بودی
آیا بوی رب تازه
از خانه ی ما هم
بلند می شد؟
آخر تو
همانند بانویی هستی
که اگر دستانت
گل کلمی را لمس کند
آن را بسان شرابی می کند
که وقت خوردن ترشی اش
هوش را از سرمان
به کجا ها که نمی برد
هم چنان قدم می زنم
و این هوای جادویی را
بیشتر به درون سینه ام می کشم
شاید هم این طور نباشد
و من باز هم دچار توهم شده ام
و باید منتظر باشم
تا مادرم
من را از این خواب غفلت
بیدار کند...
18 شهریور 1399
علی دادخواه
