
روزی
شعری خواهم سرود
که بدون هیچ بهانه ای
اشک را
از چشم تو
به آسمان من
دعوت کند
بلکه شاید سرزمین خشک تنهایی ام
کمی آباد شود
روزی نام تو را
آن قدر بلند فریاد خواهم زد
تا تمام کلاغ های پاییز
از شاخه های درخت بید مجنون
پرواز کنند
تا شاید بهار آید
شکوفه آید
روزی تو را
سخت در آغوش خود
خواهم فشرد
و به تو خواهم گفت
دلتنگی ات
سخت مرا آزرده است
می گویم
موی سیاهی برایم نمانده است
اشک چشمانم
خشکیده است
آخر همه را
در راه وصالت
داده ام
ای محبوب من
کجایی...
15 شهریور 1399
علی دادخواه