
من اونجایی که باید باشم نیستم، خیلیا نیستن، اصلا مهم نیست، شایدم باشه، چون از معنا تهی شدم، حتی نمیدونم تو خط بعدی چی قراره بنویسم، می خواستم رشد کنم، بال بزنم و از بین ابرا عبور کنم، اما قفسی که توش هستم سقف داره.
خیلی فکر می کنم، حدود یک ساعت قبل خواب ذهنم شلوغه، سعی می کنم با گوش دادن به موزیک حواسمو به چیزای بهتری پرت کنم. بعد به خودم قول میدم ساعت 6 صبح بیدار بشم، اما فقط تو خماری، زنگ ساعت گوشیو رو خاموش می کنم و بعد چشمام دوباره سنگین میشن، سعی می کنم بیدار بشم، به خوابایی که دیشب دیدم فکر می کنم، ولی وقتی ساعت 10 میشه دیگه چیزی یادم نمی مونه، دنیای واقعی خیلی واقعی تر از اونیه که فکر می کردم، همه چیز شفاف و کاملا واضحه، نه رویایی وجود داره و نه تخیلی.
اگه حالم خوب باشه شروع می کنم به خوندن، بهتر میشم، کم کم سر و کله امید به زندگی هم پیدا میشه، دچار نشاط کاذب می شم، اینقدر که دوست دارم همون لحظه پرنده ها هم آواز بخونن، هدف هامو می نویسم و لیست کارها و سفرهایی که باید برم. دنیا به من خوشامد میگه و منتظره تا فقط یه گام به سمتش بردارم.
ساعت که از 12 رد میشه، تبدیل به یه آدم معمولی میشم، از آسمون به زمین سقوط می کنم اما فقط روی سطح دارم حرکت می کنم، همه چی عادی پیش میره، باید کارامو انجام بدم، فکرای عجیب و غریب یواش یواش میان سمتم و بعد از ساعت 17، روند سقوط شروع میشه.
ساعت 22 مثل همیشه سر وقت میاد. می رم تو رخت خواب و تا ساعت 23 بالای صد بار درجا می چرخم تا شاید تو یک لحظه خواب به سراغم بیاد. کم کم چشمام سنگین میشن، صدای زنگ گوشی میاد، صبح شده، به زحمت زنگو خاموش می کنم.
9 بهمن 1400
علی دادخواه
پ ن : هر موقع می خوام یه متن قدیمی منتشر کنم، یه متن جدید می نویسم و این باعث میشه متن های قدیمی، قدیمی تر بشن ! واقعا عجیبه :))