ویرگول
ورودثبت نام
علی دادخواه
علی دادخواهنانوا هم جوش شیرین می زند...
علی دادخواه
علی دادخواه
خواندن ۹ دقیقه·۳ سال پیش

از ریاضی به نوشتن




به نام خدا

از ریاضی به نوشتن

علاقه ام به ریاضی فقط به این دلیل بود که می توانستم بوسیله ی آن دو نیاز درونی ام را برطرف کنم و بعد از اینکه به مقصود خود می رسیدم دیگر لزومی نمی دیدم که پا را فراتر بگذارم و در وقت های اضافه ای که داشتم، به بسط دادن علم ریاضی بیاندیشم و یا دغدغه ام حل کردن مسائل پیچیده تر باشد.

اولین نیازم این بودم که می بایست فکری به حال بیش فعالی ام می کردم و زمانی که برای قبولی در دانشگاه درس می خواندم، فهمیدم در سه درس ریاضی، فیزیک و شیمی، می توانم بهتر باشم و از طرفی این درس ها نظمی به انرژی های سرگردان در ذهنم می داد و همچنین علاقه ی خاصی هم به شیمی پیدا کردم که برایم عجیب بود که چرا در طول دوران دبیرستان متوجه آن نشده بودم هرچند چون رشته ی اصلی ام ربطی به این درس نداشت، بعد از قبولی در دانشگاه، شیمی را به کل فراموش کردم و شاید اگر ارتباطم با آن قطع نمی شد، آینده ی دیگری در انتظارم بود.

دومین نیازم این بود که همیشه از رقابت خوشم می آمد و تنها درسی که می توانست این را برآورده کند ریاضی نام داشت. چون در دانشگاه معمولا استاد نمره های میان ترم را سر کلاس اعلام می کرد، درس خواندنم برای امتحان میان ترم کمی بیشتر بود که البته نمی شود آن را خرخوانی دانست چون من معمولا درک خوبی از ریاضی داشتم و از طرفی هم آن را به بعضی از هم کلاسی هایم درس می دادم. در نتیجه بالاترین نمره در کلاس به نامم ثبت می شد و این اول شدن، خوشحالی کوچک و ناپایداری را نصیبم می کرد.

اما این روند نتوانست ادامه داشته باشد و هر چه به وسط دوره ی کارشناسی نزدیک تر می شدم، تمامی درس هایم دچار افت شدیدی می شد که تنها یک دلیل داشت و آن هم مشکلات خانوادگی بود که ذهنم را به خود مشغول می کرد و نتیجه اش خستگی و دلزدگی از درس بود تا جایی که می خواستم فقط به خاطر یک درس، تحصیلم را نیمه کاره رها کنم.

و آن درس معادلات دیفرانسیل بود که هیچ از آن نمی فهمیدم و در حدی از این بابت در تنگنای ذهنی قرار داشتم که تنها راه نجات را در انصراف از دانشگاه می دیدم، در صورتی که دروس تخصصی که بیشتر آنها هم محاسباتی بودند و سختی آنها از دروس عمومی مثل همین معادلات دیفرانسیل کمتر نبود را آن قدر سخت برای خود نمی دانستم.

در آن شرایط نمی دانم چه شد که موضوع را با خواهرم راضیه در میان گذاشتم و او به مانند یک فرشته ی نجات، من را از این بحران بیرون کشید. برادر دوست خواهرم آن سال ارشد ریاضی می خواند که در حال حاضر استاد دانشگاه است و من هم با او آشنا بودم. خواهرم پیشنهاد کرد تا چند جلسه خصوصی با محسن داشته باشم که همین پیشنهاد از طرف خواهرم مثل معجزه ای بود که به من کمک کرد تا در درسی که از آن متنفر بودم بسیار پیشرفت کنم و در حدی پیش رفتم که یک بار سر کلاس حل تمرین، مسأله ای را حل کردم که کسی قادر به پاسخ دادن به آن نبود که ناگهان توجه همه ی کلاس به من جلب شد، انگار تا قبل از این هیچ وقت وجود نداشته و به یکباره به مانند شهاب سنگی از آسمان به زمین سقوط کرده بودم.

با پایان دانشگاه، ریاضی هم برای من تمام شد که این یعنی می بایست به دنبال جاگزینی برای آن می گشتم. شرایط طوری نبود که بتوانم تصمیمی برای ادامه ی تحصیل بگیرم و بعد از سربازی دوران سردگمی هایم شروع شد و همان بی نظمی ها و انرژی های سرگردان ذهنی، هر بار من را به سمتی می کشاند که در نهایت می دیدم کاری که به آن مشغول هستم هیچ من را ارضا نمی کند و در این شرایط اولین مشکلی که برایم ایجاد می شد، بهانه ی خوبی بود تا مسیر دیگری را انتخاب کنم.

البته نمی شود گفت من از ابتدا به خواندن و نوشتن هیچ علاقه ای نداشته ام، چه بسا که دوران دبستان نقطه ی شروع علاقه ی من به نوشتن و خواندن بود و معمولا در درس انشاء بهترین نمره را کسب می کردم اما به همان دلیل که بالاتر گفتم، نوسانات روحی ام باعث می شد که از شروع کودکی تا زمان حال، در یک مدار مشخص نباشم ولی نوشتن و خواندن همیشه بامن همراه بوده اند، گاهی خیلی پر رنگ و گاهی در پس فعالیت های دیگر خود را پنهان می کردند اما هیچ نشد که به کل رهایم کنند.

اما نمی دانم چه عاملی باعث شد که پس از مدتی سردگمی و فعالیت های پراکنده در خواندن و نوشتن، تصمیم گرفتم آن را جدی تر دنبال کنم، انگار ذهنم حالا که مدتی از فعالیت های ریاضی دور بوده و از طرفی هم نمی خواست دوباره به آن مشغول باشد، بهترین دارویی که می توانست برای خود تجویز کند، پناه بردن به ادبیات بود و در نهایت می توانم ادعا کنم که اگر جایگزینی برای درس خواندن و بخصوص ریاضی پیدا نمی کردم، نمی دانستم سرنوشت این ذهن آشفته ام چه می شد.

البته گاهی فکر می کنم پرداختن به ریاضیات خیلی آسان تر از ادبیات و نوشتن است و شاید دلیلش این باشد که در ریاضی معمولا ذهنم بر روی حل یک مسأله متمرکز بود که این نظم خاصی را ایجاد می کرد اما اکنون مثلا وقتی دارم در خیابان راه می روم، هم زمان چند موضوع ذهنم را به خود مشغول می کنند که می بایست در مورد آنها یا بنویسم یا کتابی را بخوانم و خب گاهی چنان آشوبی را در درونم احساس می کنم که هیچ نمی توانم آن را با کسی در میان بگذارم و تنها کاری که می تواند حالم را بهتر کند این است که تمام موضوعاتی که ذهنم را مشغول می کنند را روی کاغذ بیاورم و وقتی آنها را به صورت فهرستی در آوردم، مهمترین را انتخاب می کنم و در مورد آن می نویسم و این جاست که وقتی کار تمام می شود، نفس راحتی می کشم. فضای ذهنم باز و از حجم آشفتگی اش کاسته می شود و می توانم کمی با آسودگی به مطالعه یا کار دیگری بپردازم.

شاید همین خواندن و نوشتن هم نوعی مفهوم ریاضی را در ذهن تداعی کند چون در مواردی اشتراکاتی دارند و می توان گفت ما در هر دو تلاش می کنیم مسأله ای را حل و پاسخش را به اشتراک بگذاریم تا در نتیجه مشخص شود که آیا حاصل تلاشمان از دیدگاه علم ریاضی یا ادبیات درست بوده است یا نه.

البته من هیچ به دنبال اثبات یا شُهرت نیستم و معمولا در درس ریاضی بیشتر از روند حل مسأله لذت می بردم تا بدست آوردن پاسخ و همچنین در ادبیات نمی توانم آن نیاز دیگرم یعنی میل به رقابت را ارضا کنم پس به ناچار دست به عملی نزدیک به آن می زنم، یعنی تمرین و تلاش بیشتر برای هر چه بهتر نوشتن تا حداقل بتوانم راهی به ذهن خواننده باز و او را با خود همراه کنم و وقتی بازخوردی حتی از یک نفر بگیرم، آن حس لذت که قرار بود از رقابت کردن با دیگران بدست آورم، به این گونه کسب کرده ام.


بعد از تحریر :

امروز به صد سال بعد فکر می کردم، این که یک نفر اگر به طور اتفاقی نوشته ای از من را بخواند و دلش بخواهد نویسنده ی آن را از نزدیک ملاقات کند، من چه خوشبختی بزرگی را از دست داده ام و در آن موقع استخوان هایم که زیر خاک پوسیده اند، دیگر نمی توانند از همنشینی با آن انسان جهان آینده لذت ببرند و چه بسیار نویسنده هایی که دوست دارم آنها را ببینم ولی حیف که قرن ها پیش زمین را ترک کرده اند و با خود می گویم آنها فرصت دیدار با آیندگان را از دست داده اند و این چه بسیار غم انگیز است.

از طرفی هم اکنون که گاهی در خیابان ها بیهوده راه می پیمایم، شاید زنی از من خوشش بیاید و دوست داشته باشد چند لحظه ای را باهم در کافه ای بگذارنیم تا بفهمد در پس این چهره ی سرد و خشکم، چه چیز پنهان شده است. همچنین که گاهی خودم هم نیز لحظه ای عاشق می شوم اما به همان یک نظر بسنده می کنم و آن را چون خاطره ای بسیار دور، به دست فراموشی می سپارم و همیشه با خود می گویم مگر می شود او که چنین جذابیت خاصی از نگاه من دارد و نه اینکه صرفاً یک زیبایی عمومی داشته باشد، انسانی تنها محسوب شود بلکه حتما کسی قبل تر از من، عشقش را نثار او کرده است.

مهم نیست، بگذریم، فقط می خواستم خارج از روزمرگی هایم حرف متفاوتی زده باشم. بعد از چند روز حبس خانگی نسبتاً طولانی ام و همچنین مطالعه ی متوالی و نوشتن دغدغه هایم، این فکر در ذهنم ایجاد شد که اگر روزی به هر دلیلی مجبور باشم بالای ده سال را در زندان سپری کنم، از این بابت هیچ نگران نخواهم بود و برعکس آن را به چشم فرصتی گرانبها می بینم که می شود به بهترین شکل ممکن از آن بهره برد.

شاید من هم مثل همان بانکدار در فیلم رهایی از شاوشنگ بتوانم گروهی کوچک در زندان تشکیل بدهم و در اوقات فراغت با آنها از کتاب ها و زندگی صحبت و در ادامه سعی کنم افرادی بیشتری را جذب این گروه کوچک کنم تا شاید تحت تأثیر قرار بگیرند و در نهایت آنها هم به مطالعه علاقه مند بشوند.

به تازگی جلد دوم در جستجوی زمان از دست رفته و جلد اول آناکارنینا را تمام کردم و برای اینکه بتوانم کمی تنوع ایجاد کنم و خود را از یکنواختی خواندن رمان های طولانی بیرون بکشم، چند کتاب با حجم های کمتر هم را در برنامه ی مطالعاتی ام قرار دادم که انصافاً خیلی جواب داد و بعد از خواندن شان، جان تازه ای گرفتم و تصمیم دارم در مطلبی جداگانه، آنها را معرفی کنم.

این دور بالای خواندن و نوشتن فقط به این خاطر است که می خواستم انرژی های ذخیره شده در مغزم را مستهلک کنم و این باعث شد که چند روز گذشته، تمرکزم فقط روی خواندن و نوشتن باشد و نتوانم به نظرهای دوستان پاسخ بدهم، لذا از همه عذرخواهی می کنم و انشاءالله در اولین فرصت پاسخ همه را خواهم داد.


پ ن : مصطفی مستور ذهن را بدجور قلقلک می دهد و مجبور می شوم وسط خواندن تهران در بعد از ظهر بلند شوم و بنویسم.





5 دی 1402




ریاضینوشتن
۳۷
۱۴
علی دادخواه
علی دادخواه
نانوا هم جوش شیرین می زند...
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید