مدتی است آرایشگاه نرفته ام و صورتم هم را اصلاح نکرده ام. شبیه انسانی شده ام که در جزیره ای گیر افتاده و هر روز به امید نجات، آتشی کنار ساحل روشن می کند. اما همین افروختن ها خود دلیلی بر داشتن امید است. اینکه شاید روزی کشتی نجات را از وجود خویش آگاه سازم و خود را از این تنهایی نجات دهم.
در شرایط مشابه من، هر کسی در جزیره ی تنهایی خود، آتشی روشن می کند، یکی با نوشتن و دیگری با تولید اثری دیگر. ولی نمی شود تا آخر عمر در این جزیره ماند، نباید نا امید بود، بلکه باید تا آخرین لحظه شعله ی این آتش را زنده نگه داشت، شاید روزی در غیر ممکن ترین حالت، کشتی نجات ما را پیدا کند، پس من همچنان به نوشتن ادامه می دهم، حتی اگر آن را فقط یک نفر بخواند.
آبان 98